ΙΕΡΑ ΤΕΡΑΤΑ

Mπήκα προχθές σε ένα προποτζίδικο και το μάτι μου έπεσε στον τοίχο,σε μία φωτογραφία με αυτόγραφο του Θωμά Μαύρου.
Γύρω –γύρω υπήρχαν αφίσες ομάδων,λάβαρα κλπ.Καμία άλλη όμως φωτογραφία ενός μόνο ποδοσφαιριστή ή μπασκετμπολίστα…

Ένας φίλος μου είπε πρόσφατα ότι στα Καμίνια και στη Δραπετσώνα
υπάρχουν ολυμπιακοί που φοράνε ακόμα τη φανέλα του Λάγιος Ντέταρι με το 10 στην πλάτη…Φαντάζομαι ότι στη Θεσσαλονίκη θα υπάρχει κάποιο μαγαζί που θα έχει κάδρο τον ΑΞΕΠΕΡΑΣΤΟ Νίκο Γκάλη…Εγώ είχα βγάλει το σκύλο μου Ντούσαν(!), ο λόγος προφανής,αν σκεφθεί κανείς ότι το ασπρόμαυρο μου κόλεϊ γεννήθηκε το 1995,τότε δηλαδή που ο Ντούσαν ήταν ακόμη πρίγκιπας στο θρόνο του.

Όλοι οι παραπάνω και μαζί με αυτούς αρκετοί άλλοι μεγάλοι αθλητές ανήκουν στην κατηγορία των ιερών τεράτων,είτε μας αρέσει ,είτε όχι.Ήταν στην εποχή τους οι πρώτοι,αποτελούσαν ινδάλματα,έκαναν πράγματα που άλλοι δεν μπορούσαν και είχαν μία μαγική αύρα που έκανε τον κόσμο να παραληρεί σε μία ενέργειά τους μέσα στο γήπεδο ,αλλά και να μεγενθύνει τα αρνητικά και το θόρυβο σε ότι κακό τους αφορούσε.

Δεν είναι τυχαίο ότι χαρακτηρίζονται ιερά τέρατα,νομίζω.Με το ‘τέρατα’ προσδιορίζουμε κάτι τεράστιο,που προκαλεί δέος ,που μπορεί να γοητεύσει ή να φοβίσει.Με το ‘ιερά’ δίνουμε θετική εικόνα στον χαρακτηρισμό και κατά κάποιο τρόπο τους συγχωρούμε για τα όποια παραπτώματά τους.Όλοι οι παραπάνω άνθρωποι του αθλητισμού έχουν αμέτρητους φίλους-θαυμαστές ,αλλά και
ορκισμένους εχθρούς,ακριβώς γιατί για να φτάσεις να είσαι ‘μεγάλος’ θα έχεις κάνει και λάθη ,θα έχεις στεναχωρήσει κι αρκετούς .Και στο φινάλε άνθρωποι είναι κι αυτοί.

Για τους λόγους αυτούς ,αλλά και για πολλούς άλλους ,πρέπει επιτέλους να σταματήσουμε να ανεχόμαστε στα γήπεδα αλήτες σαν αυτούς που χτύπησαν τον Ντούσαν Μπάγεβιτς.Γιατί αν δεν συμφωνείς με το χαρακτηρισμό του ως ιερό τέρας και θέλεις να τον λες βάτραχο,δικαίωμά σου.Είναι όμως μία αδιαμφισβήτητη προσωπικότητα κύρους και δύναμης και όσο κι αν διαφωνείς μαζί του,δεν δικαιούσαι να επιβάλεις αυτό που εσύ θεωρείς σωστό,με μπουνιές.Ο άνθρωπος είναι 62 ετών και βρισκόταν στη δουλειά του…

Δεν προσπαθώ να θεοποιήσω τον Μπάγεβιτς, ακόμα έχω τα χιλιάρικα με τη μορφή του από το ’97,στην πρώτη του επιστροφή στη Νέα Φιλαδέλφεια …Έσφαλε,πλήγωσε και πληγώθηκε ,κατάλαβε το λάθος του(παρά τον εγωπαθή χαρακτήρα του),ζήτησε συγνώμη και προσπαθεί για το καλό της ομάδας του. Ε, τι άλλο να κάνει;

Η αξία του είναι αναγνωρισμένη έτσι κι αλλιώς.Και απατημένος σύζυγος μετά από 14 χρόνια θα έχει καταφέρει να προχωρήσει τη ζωή του και να συγχωρέσει (ίσως…).

Στη Βραζιλία είχαν ‘σταυρώσει’ τον τερματοφύλακα της εθνικής Μπαρμπόζα,που ‘έφαγε’ το γκολ από την Ουρουγάη μέσα στο Μαρακανά το 1950 και έχασαν με 2-1 και μαζί το παγκόσμιο κύπελλο.Ο Μπαρμπόζα δεν τολμούσε να κυκλοφορήσει στο δρόμο και για όλη του τη ζωή τον χλεύαζαν και ζούσε στο περιθώριο.Λίγο πριν πεθάνει είπε το παράπονό του:’’…οι ισοβίτες εκτίουν ποινή το πολύ μέχρι 30 χρόνια.Η δική μου κράτησε 50….’’