Βυσσινί ιστορία

Ο Παναγιώτης Μπαχράμης (12 Μαρτίου 1976 - 13 Αυγούστου 2010) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, μεσοεπιθετικός και στο παρελθόν υπήρξε διεθνής με τις Εθνικές ομάδες Νέων και Ελπίδων. Στις 13 Αυγούστου 2010 έχασε τη ζωή του όταν τον χτύπησε ταχύπλοο σκάφος ενώ έκανε κατάδυση με ψαροντούφεκο σε παραλία της Κυπαρισσίας.

Έτσι απλά περιγράφεται στο βιογραφικό του ,το σύντομο πέρασμα από τη ζωή του άτυχου πρώην ποδοσφαιριστή της Λάρισας Παναγιώτη Μπαχράμη.Ενός οικογενειάρχη με 2 παιδιά ,που αν μη τι άλλο ο τρόπος με τον οποίο χάθηκε δημιουργεί θλίψη αλλά και οργή για όλους αυτούς τους ασυνείδητους σκαφάτους ,εξαιτίας των οποίων χάνονται πολλοί άνθρωποι κάθε χρόνο...

Δυστυχώς δημιουργείται και ένα αρνητικό γαϊτανάκι θανάτων παικτών (και φιλάθλων) που έχουν φορέσει τη βυσσινί φανέλα της ΑΕΛ τα τελευταία 30 περίπου χρόνια!Η Α.Ε.Λ. (Αθλητική Ένωση Λαρίσης) δημιουργήθηκε το 1964 μέσα από τη συγχώνευση τριών τοπικών ομάδων (του Ηρακλή,του Άρη
και του Τοξότη).

Πάνω όμως που είχε αρχίσει να βρίσκει το δρόμο της στη Α΄Εθνική ένα μοιραίο τροχαίο συνέβη στις 6/9/1978 ,στην Εθνική οδό κοντά στο Κάστρο Βοιωτίας,που οδήγησε στο θάνατο 2 μεγάλων ταλέντων του κάμπου,του Δημήτρη Κουκουλίτσιου και του Δημήτρη Μουσιάρη.Ο τρίτος της παρέας που επέστρεφε από την Αθήνα ,μετά από προπόνηση της Εθνικής Ελπίδων,ευτυχώς σώθηκε.
Ήταν ο Γιάννης Βαλαώρας...

Μερικά χρόνια μετά ,το 1986 δεν μπορεί κανείς να ξεχάσει το θάνατο του φιλάθλου Χαράλαμπου Μπλιώνα.Ο νεαρός καθηγητής πήγε να δει το ματς ΑΕΛ-ΠΑΟΚ στο Αλκαζάρ και μια αδέσποτη κροτίδα από χουλιγκάνους του ΠΑΟΚ προσγειώθηκε στην καρωτίδα του...

Το πιο γνωστό από τα γεγονότα που αναφέρουμε ,είναι σίγουρα ο χαμός του Γιώργου Μητσιμπόνα,λόγω και του μεγέθους του ονόματός του.Ο Μητσιμπόνας ήταν ένας Λαρισαίος παιχταράς (λίμπερο) που είχε κάνει μεγάλη καριέρα και στον Ολυμπιακό,στον ΠΑΟΚ και βέβαια στην Εθνική ομάδα.Το 1997 η μεγάλη του αγάπη για την ταχύτητα στάθηκε μοιραία .Ήταν μόλις 35 ετών.

Πέρυσι (Νοέμβριος 2009) ο 31χρονος Μεξικανός ποδοσφαιρστής Αντόνιο Ντε Νίγκρις ,που είχε μόλις έρθει στην ομάδα,έπεσε ξαφνικά νεκρός. Δεν είχε δώσει τη σημασία που έπρεπε σε μία σπάνια καρδιοπάθεια που τον ταλαιπωρούσε και δυστυχώς αυτή δεν τον ξέχασε...

Καταλαβαίνω ότι αυτά δεν είναι ευχάριστα ,είναι όμως ένας φόρος τιμής σε ανθρώπους που χάθηκαν απροσδόκητα και άδικα. Κοινό χαρακτηριστικό εκτός των δεσμών τους με την ΑΕΛ,είναι ότι κανείς δεν ήταν πάνω από 35.
Οι πιο μικροί ούτε 20...

Ας ελπίσουμε από εδώ και πέρα όταν μιλάμε για Λάρισα να σκεφτόμαστε μόνο το διασκεδαστικό και ευρηματικό:
‘Bυσσινί θύελα,σούζα τ’ αλογάκι!’