Κι όμως γυρίζει!

Δευτέρα.Με διαφορά η χειρότερη μέρα της εβδομάδας.Πολλές φορές μου φαίνεται ότι διαρκεί περισσότερο από 24 ώρες.Βάζω μέσα κι αυτές που ‘τρώει’ η σκέψη της (και μόνο) από το βράδυ της Κυριάκης.

Έτσι χθες ,άλλη μια τσαγακαροδευτέρα με τη ρουτίνα της και όλη τη μαυρίλα της που δυστυχώς πλέον κουβαλούν κι οι υπόλοιπες μέρες της εβδομάδας.Τελειώνοντας τη δουλειά ανηφόρισα προς το Ολυμπιακό Στάδιο.Θα μου πει κάποιος ‘’μα καλά,είχες όρεξη να δεις το ΑΕΚ-Γιάννινα;’’ Ήταν και το κρύο που είχε αρχίσει να γίνεται τσουχτερό στην Καλογρέζα…

Η απάντηση είχε να κάνει με την ευκαιρία να συναντήσω έναν καλό φίλο που έχει επαγγελματική σχέση με το ποδόσφαιρο και παρακολουθώντας το ματς ήταν μια καλή ώρα να τα πούμε . Εκεί κατάλαβα για άλλη μια φορά πώς φτιάχνει η διάθεση του ανθρώπου με απλά πραγματάκια…Πώς μπορεί να γυρίσει από το μαύρο στο άσπρο,εύκολα.

Ο αγώνας άρχισε για την ΑΕΚ με τους καλύτερους οιωνούς.Γκολ στο πρώτο λεπτό που ζέστανε την ατμόσφαιρα για τους ηρωικούς 6 με 7 χιλιάδες φιλάθλους που βρέθηκαν στις εξέδρες.Η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη.Ο ΠΑΣ ισορρόπησε το παιχνίδι ,έδειξε να έχει αγωνιστικό πλάνο για να αντιδράσει και κατάφερε να ισοφαρίσει , βυθίζοντας τους Ενωσίτες σε μαύρες σκέψεις για άλλη μια φορά φέτος.Όταν χάθηκε και το πέναλτι από τον Γκερέϊρο ,οι περισσότεροι άρχισαν να σκέφτονται το οδυνηρό ματς της περασμένης αγωνιστικής εναντίον του Λεβαδειακού…Ίσως για πολλούς που ψάχνουν να βρουν στο γήπεδο λίγη από τη χαρά που τους στερεί η μίζερη καθημερινότητα, ήταν η αφορμή να ανάψουν άλλο ένα τσιγάρο.Εγώ άρχισα να βυθίζομαι και πάλι στις βαλτώδεις σκέψεις που ψάχνουν να βρουν τον τρόπο διαφυγής από την κρίση… ‘‘Κάποτε η ΑΕΚ μας έδινε και λίγη χαρά’’,σκέφτηκα …

Επειδή όμως η μπάλλα είναι απρόβλεπτη και οι πιτσιρικάδες του Δικεφάλου συνέχιζαν να παλεύουν ,μια στημένη φάση δέκα λεπτά πριν το τέλος έδωσε τη νίκη στην ομάδα του Λίνεν.Αναπάντεχα ίσως με βάση την εξέλιξη του αγώνα.Αμέσως επέστρεψε η αισιοδοξία στο γήπεδο και για μερικά δευτερόλεπτα ο κόσμος τραγουδούσε όπως παλιά ‘ΑΕΚ ολέ,ΑΕΚ ολέ,ολέ,ολέ!’.

Ένιωθες ότι όλοι είχαν να ανάγκη να ξεσπάσουν σε κάτι θετικό.Να ξεδώσουν για λίγο.Ήταν ωραίο αυτό που συνέβαινε.Πετάχτηκα από τη θέση μου.Μέρες είχα να νιώσω έστω και για λίγα λεπτά χαρά και αισιοδοξία. Κοίταξα γύρω μου και είδα πρόσωπα χαρούμενα.Σπάνιο στις μέρες μας.

‘Κι όμως γυρίζει’’,που λέει ο απολαυστικός Γιάννης Ζουγανέλης στο διαφημιστικό σποτάκι που υποδύεται τον Γαλιλαίο!Το καλύτερο τελείωμα μιας μουντής ,συνηθισμένης Δευτέρας…Δεν ζητάμε πολλά!