Κοιτάμε μπροστά!

Το ποδόσφαιρο όπως επανειλημμένα και επιτυχημένα έχει ειπωθεί είναι το ωραιότερο δευτερεύον πράγμα στη ζωή μας.Πολλές φορές όμως το πάθος και η αγάπη για την ομάδα μας, το αναδεικνύουν σε πρωτεύον και κεντρικό θέμα στην καθημερινότητά μας,σε μια μάταιη προσπάθεια ίσως να ξεφύγουμε από αυτήν.

Οι εργάσιμες μέρες που ακολουθούν τα μεγάλα ντέρμπυ ξεκινούν με το σχολιασμό του αγώνα στον πρωινό καφέ ,με ότι αυτό συνεπάγεται. Βαθυστόχαστες αναλύσεις ,καζούρα και πειράγματα με χοντρές (ή και χοντροκομμένες) πλάκες.

Οι ήττες είναι στο πρόγραμμα θα πουν οι ψυχραιμότεροι.Μια ήττα με 5-0 όμως και κυρίως από τον μεγάλο σου αντίπαλο δεν ξεπερνιέται εύκολα.Από ένα απλό παιχνίδι μεταξύ φίλων στην -πάλαι ποτέ- αλάνα μέχρι τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ ,η ήττα πονάει! Θέλεις να ανοίξει η γη να σε καταπιεί.Ψάχνεις απεγνωσμένα να ανταποδώσεις, απαριθμώντας ιστορικές νίκες της ομαδάρας σου με μεγάλα σκορ στη λεκτική αντιπαράθεση που πάντα ακολουθεί.Ψάχνεις να βρεις τρόπους να διώξεις το μαύρο σύννεφο από πάνω σου και να αρχίσεις εσύ να γελάς με τον ‘’αντίπαλο’’.

Πριν 3 χρόνια περίπου (2 Μαϊου 2009) η Ρεάλ έχασε μέσα στο Μπερναμπέου από τη Μπαρτσελόνα με 6-2!Πέρυσι στο Ολντ Τράφορντ του Μάντσεστερ (23 Οκτωβρίου 2011) είχαμε τη μεγαλύτερη ήττα της Γιουνάϊτεντ του Σερ Άλεξ, από τη μισητή της συμπολίτισσα,την Σίτυ με 6-1! Μιλάμε για ισοδύναμα ποδοσφαιρικά μεγέθη,ομάδες με τεράστια χρηματιστηριακή και εμπορική αξία ,που για 90 λεπτά πάνω στο χορτάρι η μία φάνταζε μυρμήγκι και η άλλη ελέφαντας!Φυσικά και μετά από αυτές τις τραγωδίες για τις γηπεδούχους ομάδες , συνέχισαν αυτές να υπάρχουν , να νικούν και οι οπαδοί τους λίγο καιρό μετά δεν θυμούνται καλά-καλά αυτές τις οδυνηρές στιγμές.

Χθες βράδυ(11 Νοεμβρίου 2012) στο ΟΑΚΑ η ομάδα U21 της ΑΕΚ που κατεβαίνει στο φετινό πρωτάθλημα της Superleague,ηττήθηκε με 4-0 από τον βέβαιο (και) φετινό πρωταθλητή Ολυμπιακό.Δεν έχει σημασία ποιος σφύριξε τι και αν η ήττα θα ερχόταν με μικρότερο σκορ. Αυτό που έχει σημασία για την ΑΕΚ που είναι με την πλάτη στον τοίχο,είναι να συνειδητοποιήσει ότι πρέπει να σταθεί στα πόδια της και να μην ασχοληθεί με πράγματα που θα την αποπροσανατολίσουν.Δυστυχώς φοβάμαι ότι και η τωρινή της διοίκηση επιχειρεί να πιαστεί από αυτό.Θα είναι κρίμα για τον κόσμο που δεν σταματάει να ενισχύει αυτό που θυμίζει ΑΕΚ από τις φανέλες και μόνο.

Σε αυτές τις περιπτώσεις μία συνταγή υπάρχει : Ψηλά το κεφάλι,κοιτάμε μπροστά,ετοιμαζόμαστε για το επόμενο παιχνίδι. Απλά κι όπου μας βγάλει,γιατί δεν υπάρχει το ''χέρι του Θεού'' να μας σπρώξει.Ούτε καν του Χολέμπας!!!