Ναι,ο Μέσι και η παρέα του μας διασκεδάζουν κάνοντας μαγικά πράγματα πάνω στο χορτάρι ,σε μια εποχή που όλοι κοιτάζουν το αποτέλεσμα και το πώς θα φτάσουν εκεί αδιαφορώντας για την ποιότητα (βλ.Μουρίνιο).
Ναι ,οι μεγάλες ομάδες παίρνουν και τα παραπάνω σφυρίγματα,τα ''σπόρια'' που λέμε,λόγω ειδικού βάρους όταν αντιμετωπίζουν ομάδες μικρότερου βεληνεκούς (και όχι τη Μίλαν).
Όμως,όποιος βρισκόταν χθες στη θέση των παικτών της ιταλικής ομάδας(7 φορές Πρωταθλήτρια Ευρώπης!),δεν ξέρω πώς θα μπορούσε να συγκρατήσει τα νεύρα του και να συνεχίζει να παίζει 100% συγκεντρωμένος (γιατί μόνο έτσι μπορείς να αποκλείσεις τη Μπάρτσα μέσα στο Νόου Καμπ),μετά το 2ο πέναλτυ που έδωσε ο Ολλανδός διαιτητής σε ένα τράβηγμα φανέλας από αυτά που γίνονται σε κάθε κόρνερ ,σε κάθε ματς,σε όλα τα γήπεδα του πλανήτη!
Είμαι σίγουρος ότι και οι παίκτες της ισπανικής υπερομάδας δεν το ήθελαν αυτό το ''δώρο''.Γιατί τους στερεί την πιστοποίηση της ανωτερότητάς τους από τον αντίπαλο , που είναι το μεγαλύτερο credit που μπορεί να πάρει ο νικητής μετά από μια μονομαχία.
Τα χθεσινοβραδινά μου έφεραν στο μυαλό κάποια ντέρμπυ του ελληνικού πρωταθλήματος, στην εποχή της πρώτης ''παράγκας'' (του Θωμά) μεταξύ ΑΕΚ – Ολυμπιακού.Κάποιος θα πει ότι αυτό είναι μιζέρια. Δεν θα διαφωνήσω απόλυτα.Θα πω όμως ότι όταν έχεις ζήσει επί σειρά ετών την αδικία στο πετσί σου ,να σου παίρνουν την μπουκιά μέσα από το στόμα,τα σκέφτεσαι και τρελλαίνεσαι.
Αναφέρομαι στα χρόνια που ακολούθησαν τη μετακίνηση του Μπάγεβιτς από τη Νέα Φιλαδέλφεια στο ''Λιμάνι'' και το χτίσιμο(?) της αυτοκρατορίας των ''ερυθρολεύκων''.Πρώτα απ'όλα η διαφορά μεταξύ ΑΕΚ και Ολυμπιακού σαφώς και δεν είναι αυτή που υπάρχει μεταξύ Μίλαν και Μπάρτσα.Δεν είναι συγκρίσιμα τα μεγέθη.Είναι όμως συγκρίσιμο το επίπεδο της κόντρας,αφού εκείνη την περίοδο ΑΕΚ και Ολυμπιακός ήταν στο ίδιο επίπεδο,διεκδικούσαν το πρωτάθλημα ,με την ΑΕΚ για 2-3 χρόνια να είναι σαφώς καλύτερη (λόγω της φόρας που είχε από τα 3 σερί πρωταθλήματα και τη δουλειά του Ντούσκο),αλλά να μην καταφέρνει να πάρει ούτε έναν τίτλο!
Ήταν η εποχή του ''..ο Ολυμπιακός και το Αιγάλεω να κερδάνε κι οι άλλοι να πάνε να γ....''! Θυμάμαι έντονα την ψυχολογία των αγώνων αυτών όπου όλος ο φίλαθλος κόσμος της ΑΕΚ περίμενε το ανάποδο σφύριγμα για να ξεσηκωθεί,να ξεσπάσει.Και γινόταν.Και μετά ο χαμός!Με αποκορύφωμα το περίφημο παιχνίδι στη Φιλαδέλφεια που διακόπηκε ,με διαιτητή τον Ποντίκη...Μάλιστα πριν μερικά χρόνια παραδέχθηκε ο εν λόγω διαιτητής όλες τις παρασκηνιακές πιέσεις της εποχής,σε συνέντευξή του στην ''Καθημερινή''!
Κάπως έτσι αποπροσανολίστηκε η ομάδα και αντί να κυνηγάει την επιτυχία ,κυνηγούσε τον διαιτητή ,νιώθοντας ότι δεν μπορεί να καταφέρει κάτι όσο κι αν προσπαθήσει !Κάπου εκεί εμφανίστηκαν και τα κάθε λογής λαμόγια που χρησιμοποίησαν την όλη κατάσταση για να καταδυναστεύσουν την ΑΕΚ και να κρύβουν μόνιμα την ανεπάρκειά τους πίσω από... τα διαιτητικά λάθη.
Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε θα μου πείτε!Απλά ήθελα να βγάλω την πίκρα μου καθώς ενεργοποιήθηκαν αυτόματα αντανακλαστικά, βλέποντας αυτό το απαράδεκτο πέναλτυ με το οποίο ο διαιτητής αφαίρεσε τη δυνατότητα στη Μίλαν να παλέψει για την πρόκριση. Να παλέψει για όσες πιθανότητες είχε,που εκείνη τη στιγμή με το σκορ στο 1-1 ήταν με το μέρος της,αφού της εξασφάλιζε την πρόκριση!
Και φυσικά χωρίς δόλο,χωρίς στήσιμο δηλαδή.Γιατί είπαμε ο διαιτητής ήταν Ολλανδός και λεγόταν Μπιορν Κάϊπερς.Ούτε Ποντίκης,ούτε Δημητρόπουλος,ούτε Μποροβήλος(ή Μπορο-θρύλος για τους φίλους του)!
Όπως τραγούδησε ο Μπιθικώτσης και ο Μπάσης πιο πρόσφατα ''Μ'ένα παράπονο πικρό.. ''.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου