‘‘Παιδιά,να παίξω κι εγώ;’’

Η 11η Σεπτεμβρίου εκτός από μαύρη επέτειος της πτώσης των δίδυμων πύργων πριν δέκα χρόνια,είναι παραδοσιακά και η ημερομηνία έναρξης της σχολικής χρονιάς(φέτος βέβαια 'πέφτει' Κυριακή και οι πόρτες ανοίγουν τη Δευτέρα).

Τα μικρότερα και ανυποψίαστα παιδάκια περιμένουν με λαχτάρα να ανοίξουν τα σχολεία ,να ξαναδούν τους φίλους τους και κυρίως να παίξουν.Τα μεγαλύτερα , έχοντας αρχίσει να ζορίζονται από τον όγκο των μαθημάτων και μπαίνοντας στην πολύπλοκη και αλλοπρόσαλη εφηβεία τους ,αντιδρούν πιο αρνητικά αφού σε πρώτη φάση θα χάσουν …τον ύπνο τους .Και πάει λέγοντας…

Υπάρχουν όμως και κάποια σημεία – σταθμοί στη σχολική μας καριέρα,που είναι κατά τη γνώμη μου τα ‘περάσματα’ από το δημοτικό στο γυμνάσιο (κυρίως) και μετά από κει στο λύκειο. Πάνω δηλαδή που έχεις συνηθίσει τους δασκάλους (οι μικρότεροι) και τους καθηγητές (οι πιο μεγάλοι),οφείλεις να προσαρμοστείς σε μια νέα πραγματικότητα. Κυρίως σε ένα νέο ρυθμό διδασκαλίας και μελέτης ,αλλά και προσαρμογής σε ένα νέο περιβάλλον που συνεπάγεται πολλές φορές νέους φίλους ή απομάκρυνση από παλιούς λόγω επιλογής σχολείων ,μετακινήσεων κλπ.

Αν κρίνω από τα δικά μου χρόνια ,το ‘πέρασμα’ αυτό από την έκτη δημοτικού στην πρώτη Γυμνασίου, μου είχε φανεί βουνό. Στο δημοτικό είχαμε μόνο το δάσκαλο ή τη δασκάλα να μας κάνει από ανάγνωση κι ορθογραφία μέχρι μουσική(ωδική!) και γυμναστική (με εκείνα τα ανεκδιήγητα παραγγέλματα: ‘ανάταση – πρόταση - έκταση’ που ακόμη εκτελούν κάποιοι παππούδες στην παραλία…).Ξαφνικά στο γυμνάσιο έπρεπε να μάθουμε να ζούμε με ένα διαφορετικό καθηγητή κάθε ώρα! Αυτό και μόνο ήθελε το χρόνο του για να καταλάβεις τι γίνεται.

Εμένα ταυτόχρονα τότε μου είχε πέσει και μια μετακόμιση .Από Ζωγράφου στα Άνω Πατήσια και από την πλατεία Αγίου Θεράποντα και το 1ο Δημοτικό Σχολείο στο σχολικό(?) συγκρότημα της Γκράβας και το 22ο Γυμνάσιο Αθηνών….!Που σήμαινε ότι έχανα τις παρέες μου και έμπαινα σε ένα καινούριο χώρο με πολλά σχολεία και χιλιάδες παιδιά,όπου δεν ήξερα κανέναν!Σοκ!

Ευτυχώς όμως ένα πράγμα ήξερα να το κάνω καλά και μου άρεσε πολύ.΄Επαιζα μπάλλα. Αυτό ήταν, δεν χρειαζόταν τίποτα άλλο για να γίνει άμεσα η πλήρης ενσωμάτωση μου σε μία ανομοιόμορφη , άγνωστη και λίγο τρομακτική (λόγω του άγνωστου αλλά και λόγω του περιβάλλοντος) μαθητική κοινότητα. Το ποδόσφαιρο ως μέσο κοινωνικοποίησης λοιπόν.

‘‘Παιδιά να παίξω κι εγώ;’’ ,ήταν η απλή ερώτηση που είχα να κάνω .Mετά είχα πάλι φίλους ,καινούριους φίλους και η Γκράβα φαινόταν λιγότερο τρομακτική από πριν!Καλή σχολική χρονιά!

ΥΓ:Γιώργο χρόνια πολλά!