Ανατροπή τώρα!

Συνήθως σ’αυτήν εδώ τη διαδικτυακή γωνιά, γράφω για τη μπαλλίτσα που μας αρέσει,που μας παθιάζει,που αγαπάμε.’Ετσι για να ξεφεύγουμε λίγο και να βρίσκω την ευκαιρία να λέω κάτι για την ΑΕΚ(που μόνο μας πληγώνει και καθόλου δεν μας πορώνει τα τελευταία χρόνια),για το ελληνικό πρωτάθλημα(λέμε τώρα…) και γενικά ότι άλλο ποδοσφαιρικό (κυρίως)μας κάνει κάποια εντύπωση.

Αυτά βέβαια γίνονται όταν υπάρχει μια καλή σχετικά διάθεση έτσι ώστε οι γραμμές αυτές να βγάζουν λίγο πλακίτσα,προβληματισμό,να είναι αφορμή να προχωρήσει μια κουβέντα. Χωρίς παρωπίδες και οπαδικά κολλήματα.Ούτε φυσικά με σκοπό να το παίξουμε έγκυροι αναλυτές και ξερόλες.

Εδώ και καιρό ψάχνω να βρω αυτή τη διάθεση για να τελειώσω μια γραμμή χαλαρός,χωρίς να γκρινιάζω για την κατάσταση, χωρίς να μιζεριάζω για την καθημερινότητα.Πώς όμως όταν πολλοί γύρω σου έχουν ήδη το άγχος της καθημερινής επιβίωσης,ενώ η νοητή οριακή γραμμή μεταξύ αξιοπρεπούς διαβίωσης και αγχωτικής καταδίωξης μιας φρατζόλας ψωμιού,μας πλησιάζει όλους απειλητικά!

Όλο λέω να σταματήσω να βλέπω ειδήσεις ,να μη διαβάζω εφημερίδες,να μην ψάχνω νέα στο ίντερνετ.Έτσι κι αλλιώς τα ραβασάκια με τους φόρους θα έρθουν.Το θέμα είναι ότι στερέψαμε ,
το δικό μας βαρέλι έπιασε πάτο.Ο Βενιζέλος απολαμβάνει τα προνόμια του αντ’αυτού,με το βλέμμα του να γίνεται πιο μοχθηρό και πιο εκδικητικό μέρα με τη μέρα.

Οπότε ποια μπάλλα μας λες τώρα…

Είναι όμως εξίσου άμεση ανάγκη να ζήσουμε ,να συνεχίσουμε να προχωράμε,να συνεχίσουμε να παλεύουμε.Να μην αφήσουμε την απογοήτευση να μας λυγίσει το ηθικό,να σκύψουμε το κεφάλι και τελικά να παραιτηθούμε,παραδίδοντας ταυτόχρονα και τα κλειδιά του σπιτιού μας.

Οκ,τα λόγια είναι εύκολα και ειδικά τον τελευταίο καιρό όλο αναλύσεις και εκτιμήσεις είμαστε. Είναι όμως ανάγκη για τον καθένα να σηκώσει κεφάλι και να ζήσει!Πόσες μέρες ,πόσους μήνες θα αφήσουμε να μας φάνε ακόμα;Πότε θα ξαναγελάσουμε κανονικά;

Δεν ξέρω τι πρέπει να γίνει, δεν κάνω κήρυγμα.Μια αγωνία εκφράζω, ψάχνοντας παράλληλα κάπου να πιαστώ για να φύγω προς τα εμπρός. Το να παρακολουθείς ας πούμε το πρωτάθλημα της Σούπερλιγκ δεν βοηθάει σίγουρα να διώξεις την κατάθλιψη...

Ώρες-ώρες ζηλεύω κάποιους τύπους που στήνουν καλάμια και κάθονται με τις ώρες και περιμένουν πότε θα τσιμπήσει το ψάρι.Όμως ρε γαμώτο,δεν μου αρέσει το ψάρεμα ,όπως δεν μου αρέσει και να μου λένε κάνε το κορόϊδο,μη μιλάς πολύ και τα σχετικά που βρίσκουν καλή εφαρμογή μόνο στην περίοδο της στρατιωτικής θητείας.

Γι’ αυτό σηκώνομαι από τον καναπέ ,βγαίνω στους δρόμους και διεκδικώ με μια απεργία ,με μια στάση εργασίας το δικαίωμα στην ελπίδα.Μπορεί και να μην καταφέρω τίποτα-θα έχω όμως ήσυχη τη συνείδησή μου ότι το πάλεψα.Κάθε μέρα αυτό το συνειδητοποιούν όλο και πιο πολλοί.Είναι μονόδρομος,μόνο η μαζικότητα μπορεί να φέρει αποτέλσμα.
Όχι για κανένα άλλο λόγο,αλλά θα μου άρεσε να ξαναγίνει κάποια στιγμή το ΠΑΟΚ-ΑΕΚ κεντρικό σημείο στο Σαββατοκύριακό μου!