Ι love football!

Κάθε φορά που βλέπω έναν παίκτη να ανεβαίνει τα σκαλιά του γηπέδου και να σηκώνει πανευτυχής το Κύπελλο στον ουρανό νιώθω ένα δέος,έναν απροσδιόριστο ενθουσιασμό.Το βλέπω σαν την απόλυτη χαρά του παιχνιδιού!Και τελικά νομίζω ότι κάπως έτσι πρέπει να είναι .Όταν βλέπεις πολυδιαφημισμένους και χρυσοποληρωμένους άσους να κάνουν σαν μικρά παιδιά ,να αγκαλιάζουν ,να φιλάνε το Κύπελλο ή να το φοράνε ...καπέλο,καταλαβαίνεις γιατί το ποδόσφαιρο δίνει αυτές τις συγκινήσεις ,γιατί καθηλώνει εκατομμύρια ανθρώπων σε όλη τη γη.Γιατί πάνω από όλα είναι χαρά,είναι γιορτή!

Μια τέτοια μεγάλη γιορτή ήταν και ο φετινός τελικός του Τσάμπιονς Λιγκ στο ‘ναό του ποδοσφαίρου’, στο θρυλικό Γουέμπλεϊ.Παίχτηκε ωραία μπάλλα από δύο μεγάλες ομάδες.Από δύο ομάδες που προσπαθούσαν να παίξουν ποδόσφαιρο και όχι να καταστρέψουν η μία την τακτική της άλλης .Κέρδισε η αχτύπητη Μπαρτσελόνα, επιβεβαιώνοντας τα προγνωστικά που την ήθελαν μεγάλο φαβορί.Οι Καταλανοί σε τρομερή κατάσταση (μέχρι ...παρεξήγησης) από την αρχή ως το τέλος ,όχι μόνο κατάφεραν να βάλουν και τέταρτο αστέρι στη φανέλα τους,αλλά έπαιξαν τρομερή μπάλλα πείθωντας και τον πιο απαιτητικό φίλαθλο ότι είναι απλά η καλύτερη και θεαματικότερη ομάδα της Ευρώπης.

Την εικόνα αυτή ενίσχυσε και η άλλη φιναλίστ,η Μάντσεστερ Γιουνάϊτεντ.Συνηθίζουμε να λέμε ότι ‘η αξία του χαμένου δίνει δόξα στον νικητή’ και στη συγκεκριμένη περίπτωση ταιριάζει γάντι!Η ομάδα του Σερ ‘Αλεξ Φέργκιουσον κοίταξε τη μεγάλη αντίπαλο στα μάτια και διεκδίκησε το τρόπαιο προσπαθώντας να παίξει ποδόσφαιρο κι όχι να καταστρέψει το ‘τίκι-τάκα’ των απίθανων ’κοντών’ του Πεπ Γκουαρδιόλα.Σε ένα τελικό-διαφήμιση του ποδοσφαίρου, που πρόσθεσε ένα ακόμη ‘αστέρι’ στο περίφημο ‘σεντόνι’ του Τσάμπιονς Λιγκ.

Μεγάλος πρωταγωνιστής όλη τη χρονιά,ο μοναδικός ‘κοντορεβιθούλης’ Λιονέλ Μέσι.Ο Αργεντίνος με το'10'στην πλάτη θυμίζει σε όλο τον κόσμο με τον τρόπο που αντιμετωπίζει τους αγώνες και το παιδικό του ύφος ,πώς το ποδόσφαιρο είναι πάνω από όλα ένα ωραίο παιχνίδι .Κάπως έτσι έκανε μια ενέργεια βγαλμένη από το προσωπικό του ρεπερτόριο και όχι μέσα από συστήματα και αιφνιδίασε τον πολύπειρο Φαν Ντερ Σάαρ,δείχνοντας το δρόμο προς τη νίκη.Το κερασάκι στην τούρτα ήταν φυσικά το εκπληκτικό φαλτσαριστό σουτ του Βίγια.Το ‘στρίψιμο’ της μπάλλας στο ριπλέϊ,θύμισε (τηρουμένων των αναλογιών) εκείνο το φοβερό φάουλ του Ρομπέρτο Κάρλος με τα ανάποδα φάλτσα(Γαλλία-Βραζιλία 1997).

Όμως η Μπάρτσα έδωσε τη δική της εκδοχή σε μια ιδιότυπη επιλογή MVP,τονίζοντας την αξία της μάχης για τη ζωή.Το Κύπελλο δεν το σήκωσε ο Τσάβι που ξεκίνησε αρχηγός του τελικού,ούτε ο Κάρλες Πουγιόλ ,ο φυσικός αρχηγός που μπήκε τιμητικά στα τελευταία λεπτά στον αγωνιστικό χώρο.Η τέσσερις (πλεόν)φορές πρωταθλήτρια Ευρώπης, επέλεξε τον Ερίκ Αμπιντάλ που πρόσφατα αντιμετώπισε σοβαρό πρόβλημα υγείας,υποβαλλόμενος σε εγχείρηση αφαίρεσης όγκου από το ήπαρ.Επέστρεψε γρήγορα και δυνατός για να σηκώσει το Ιερό Δισκόπότηρο του Ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.’Κάτι παραπάνω από ένα κλαμπ’ λένε για την Μπαρτσελόνα και πως να πεις κάτι αντίθετο...

Κρατώντας την εικόνα του δακρυσμένου Γουέϊν Ρούνεϊ να χειροκροτεί τον κόσμο και του Ερίκ Αμπιντάλ να ανεβαίνει τα 107 σκαλιά του Γουέμπλεϊ για να φτάσει στο Royal Box και να πάρει το Κύπελλο από τα χέρια του Προέδρου της Ουέφα Μισέλ Πλατινί,για ένα πράγμα είμαστε βέβαιοι.Και του χρόνου όλοι οι φίλοι της μπάλλας θα περιμένουν με αγωνία την έναρξη της νέας σεζόν του Τσάμπιονς Λιγκ για να απολαύσουν το πραγματικό ποδόσφαιρο,πάντα υπό τον ήχο του επιβλητικού ύμνου της διοργάνωσης.Καλό καλοκαίρι!