Μην περιμένετε άλλο!

‘Πρέπει να βγει ο κόσμος στους δρόμους,δεν πάει άλλο’,φώναζε ένας στη δουλειά, παρακολουθώντας ένα δελτίο ειδήσεων να απαριθμεί τις νέες ‘αναγκαίες’ θυσίες του ελληνικού λαού(αυτών που έχουν πιαστεί κορόϊδα δηλαδή) για να μπορέσει το κράτος να συνεχίσει την πορεία του δίπλα στους δυνάστες του,εντός ευρώ.Προς τα πού;Δεν μας το λέει κανείς ,γιατί είναι δύσκολο να πεις σε κάποιον κατάμουτρα ότι τον πηγαίνεις στον γκρεμό, συνειδητά πλέον και όχι από λάθος εκτιμήσεις .Αυτές έγιναν από το ’81 και μετά.Διογκώθηκαν θανάσιμα από την πενταετία 2004-09 και συνεχίζονται με τις αοριστίες και τις διατεταγμένες αποστολές μέχρι σήμερα.

Ποιος είναι όμως ο κόσμος; Γιατί πάντα μιλάμε σε 3ο ενικό ,σαν να πρόκειται για κάποιον απρόσωπο άγνωστο;Η απάντηση είναι γιατί έτσι μας βολεύει.Πάντα περιμένουμε κάποιον ‘άλλο’ να βγάλει το φίδι από την τρύπα.Περιμένουμε από τους ‘άλλους’ να απεργήσουν, ‘εμείς’ έχουμε ανάγκη το μεροκάματο,μόνο για ‘εμάς’ υπάρχουν δόσεις δανείου και λογαριασμοί.Με αυτή την αντιμετώπιση τόσα χρόνια,με αυτό τον ‘ωχαδελφισμό’ τόσα χρόνια ανεχόμασταν και συνεχίζουμε να ανεχόμαστε (!) όλη αυτή την κατάσταση.

Πλέον είναι αργά για δάκρυα.Είμαστε απλήρωτοι για ένα ,για δύο ,για τρεις και άλλοι για περισσότερους μήνες.Άλλοι ανήκουν ήδη στη μεγάλη κατηγορία των ανέργων.Τα χρόνια όμως της 'ευημερίας' και του Χρηματιστηρίου δεν έδινε μπόνους κανένας από αυτούς που τώρα απολύουν με ευκολία και χωρίς 2η σκέψη 'λόγω οικονομικών δυσκολιών'.

Είναι η ώρα της ευθύνης του καθενός.Απέναντι στον εαυτό μας πρώτα από όλα.Απέναντι στην οικογένεια και στα παιδιά μας.Αυτή η ανεύθυνη και δειλή στάση με την οποία κρυβόμαστε ,επειδή βολευόμασταν τόσα χρόνια πρέπει να σταματήσει.Δεν είναι φόβος για να μη χάσουμε τη δουλειά μας(όπως έχει συμβεί σε τόσους φίλους και συγγενείς),είναι δειλία απέναντι στη ζωή μας.Πολλοί έχουν ήδη καταρρεύσει και πολλοί ακόμη κοιτάζουν την ‘κόκκινη’ γραμμή και ετοιμάζονται να την περάσουν.Ότι κι αν σημαίνει η κόκκινη γραμμή για τον καθένα.

Πάρτε το χαμπάρι!Ο κόσμος είμαστε εμείς!Εμείς πρέπει να ξεκουνηθούμε,εμείς πρέπει να μην επιτρέψουμε να συνεχιστεί η καταδυνάστευση της ζωής μας,εμείς πρέπει να πούμε επιτέλους ‘όχι’.
Κάποτε το είπε ένας άνθρωπος,που οι πιο πολλοί περίμεναν να πει ‘ναι’.Ακόμα το γιορτάζουμε αυτό το ‘όχι’.Δεν νομίζετε ότι ήρθε η ώρα να διεκδικήσουμε πίσω την περηφάνια μας και την αξιοπρέπειά μας;