Απάθεια,αηδία και λύπη

‘...εγώ δεν πρόκειται να κάνω τίποτα,είμαι άμαχος(!) πληθυσμός..’,είπε ορθά κοφτά και χωρίς το (ρετουσαρισμένο από τις πλαστικές) πρόσωπό της να κοκκινίσει ανάμεσα στους συναδέλφους της,που προσπαθούσαν να βρουν ένα τρόπο αντίδρασης στην καθυστέρηση καταβολής του μισθού και του επιδόματος αδείας από τον εργοδότη.Είναι μία σκηνή που φοβάμαι ότι πολλοί από εμάς έχουν (περίπου) βιώσει το τελευταίο διάστημα στο χώρο εργασίας τους.Στη θέση της αναίσθητης και απαθέστατης κυρίας (που μάλλον στο τέλος θα επιβιώσει κιόλας...!) βάλτε εσείς όποιον νομίζετε ότι ταιριάζει.

Γιατί σίγουρα έχουμε πολλούς που προτιμούν να λένε ‘θα κατέβει ο κόσμος στους δρόμους’, αλλά αυτοί τους βλέπουν από την TV,μασουλώντας και μουρμουρίζοντας το μεμψίμοιρο ‘και τι θα βγει;Τουλάχιστον ΕΜΕΙΣ έχουμε τη δουλίτσα μας...’.

Έχουμε πολλούς που βλέπουν συναδέλφους να ‘σφάζονται’ με το διευθυντή για τη διατήρηση κεκτημένων και πάνω από όλα να απαιτούν το σεβασμό που αναλογεί στους εργαζόμενους (και στο μόχθο τους) και την επόμενη στιγμή να γλείφουν σαν ερπετά για να εξασφαλίσουν την εύνοια και πολύ περισσότερο τη θέση τους, που τώρα κινδυνεύει όσο ποτέ άλλοτε.Εξάλλου έχουν πείσει δυστυχώς πολλούς, ότι έτσι πρέπει να γίνει, αφού εμείς φταίμε για την κατάντια μας και όχι οι ολίγοι που είχαν το τιμόνι στα χέρια τους και απλώς ‘έτρωγαν’ από όπου μπορούσαν.

Η κατάσταση αρχίζει να ξεφεύγει ,η κρίση είναι εδώ –δεν πήγε για μπάνια...Τα νεύρα φουντώνουν ,καθώς βοηθάει ο καύσωνας και τέτοιες συμπεριφορές ,όπως οι παραπάνω ,σε κάνουν να μοιάζεις με κόμιξ που
γεμίζει το πρόσωπό του κόκκινο από το θυμό!Αυτή η απάθεια των πολλών μας οδήγησε εδώ,αυτή η ανοχή συντηρεί το φαινόμενο που προκλεί αηδία και λύπη γι αυτούς που χαρακτηρίζονται από τόσο χαμηλού επιπέδου αίσθημα αυτοσυντήρησης,που φέρνει στο νου κουκούλες και καταδότες...

Αυτό που θα μας οδηγήσει μπροστά είναι η περηφάνειά μας και οι αρχές μας.Αν αφήσουμε να μας πάρουν κι αυτά ,ΑΛΟΙΜΟΝΟ ΜΑΣ!