ΤΕΛΙΚΟΣ

Mετά το χθεσινό φοβερό ματς(της παρηγοριάς όπως λέγεται),τα φώτα στρέφονται αποκλειστικά και μόνο στο σημερινό μεγάλο τελικό.Αν είναι να δούμε και ποιοτικό παιχνίδι με πολλά γκολ όπως το Γερμανία–Ουρουγουάη (3-2),ακόμη καλύτερα.Το πιο πιθανό(και λογικό) όμως είναι να δούμε ματς σκοπιμότητας ,αφού παίζεται ο τίτλος του παγκόσμιου πρωταθλητή και θα είναι η πρώτη φορά για όποια ομάδα το κατακτήσει.

Μακάρι ακόμη να βλέπαμε σήμερα και κάποιον παίκτη με τις επινοήσεις ,το κέφι,την τεχνική,το τρομερό στυλ και τα κατα-πληκτικά σουτ(και με τα δυο πόδια) του Ντιέγκο Φορλάν.Ενός
παίκτη που η τύχη του στέρησε ένα ακόμη highlight στις καθυστε-ρήσεις του χθεσινού αγώνα,όταν η μπάλλα σταμάτησε στο δοκάρι του Γερμανού τερματοφύλακα(και μετά σου λένε ότι η τύχη πάει με τους καλούς…).

Πάντως ότι και να δούμε θα είναι ο μεγάλος αγώνας που θα μας καθηλώσει,ο μεγάλος τελικός που περιμέναμε ένα μήνα τώρα για να δούμε ποιος θα σηκώσει αυτό το χρυσό και ιδιόμορφο κύπελλο του Μουντιάλ.

Αυτό το κύπελλο είχα την ευκαιρία να το δω για πρώτη φορά και να το θυμάμαι έντονα στον τελικό του 1978,στην Αργεντινή.Στην
έντονη ανάμνησή του και στη μεγάλη εντύπωση που μουείχε κάνε,βοήθησε σίγουρα και μια τρομερή έκπληξη για μένα.Σε ηλικία
6 ετών και σε μια εποχή που δεν είχε ο κόσμος έγχρωμη TV (ούτε καν ασπρόμαυρη για πολλούς) ,μου λέει ο πατέρας μου:’’…πάμε στην ΕΡΤ,έχω ένα φίλο(μαγική φράση για πιτσιρικάδες) που μας κάλεσε να δούμε τον τελικό έγχρωμο…’’.Η αλήθεια είναι ότι εγώ δεν πολυκατάλαβα,δεν ήξερα σίγουρα τι σημαίνει έγρωμη TV,αλλά και τελικός Μουντιάλ…Βλέποντας όμως τον ενθουσιασμό του πατέρα μου κατάλαβα ότι κάτι καλό θα γίνει.Ώσπου ήρθε η στιγμή που μπήκαμε σε μια τεράστια αίθουσα (στο Ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής) γεμάτη οθόνες,σοκ!

Μέχρι να συνέλθω και να καταλάβω που βρίσκομαι πρέπει να πέρασαν κάποια δευτερόλεπτα!Όταν άρχισαν να καθαρίζουν τα πράγματα,συνειδητοποίησα ότι όλες οι οθόνες έδειχναν πολλά χρώματα! Μία ομάδα με λαμπερές πορτοκαλί φανέλες ,λευκά παντελονάκια(έτσι τα έλεγαν τότε τα σορτς…) και μία με λευκές -γαλάζιες ρίγες και μαύρα παντελονάκια.Το πράσινο από το χορτάρι ήταν έντονο, τα χαρτάκια και οι κορδέλες που πέταγαν οι φίλαθλοι κατά την είσοδο των ομάδων έκαναν το όλο σκηνικό χολιγουντιανό υπερθέαμα στα μάτια μου.

Αυτό που θυμάμαι επίσης είναι ότι οι ’’μεγάλοι’’ υποστήριζαν την Ολλανδία(που είχε και ομαδάρα) και δεν ήθελαν με τίποτα την Αργεντινή,που είχε περάσει (με την επιρροή του καθεστώτος τότε)ρίχνοντας 6 γκολ στο Περού(που έκατσε να τα φάει).Τελικά με τα γκολ του μακρυμάλλη Μάριο Κέμπες στη παράταση ,η Αργεντινή με τον Ντανιέλ Πασαρέλα σήκωσε το τρόπαιο μέσα στην έδρα της.

Εγώ προσωπικά δεν μπορώ με τίποτα να ξεχάσω αυτό το έντονο πορτοκαλί των Ολλανδών και ίσως γι’αυτό από τότε τους συμπαθώ.Ίσως μετά από 2 χαμένους τελικούς(΄74 Γερμανία,’78 Αργεντινή) ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και γι’αυτούς!Θα δούμε το βράδυ.
Πάντως για σήμερα ψάχνω να βρω TV με καλή εικόνα να δω τον τελικό,γιατί η ΝΕΤ στη Δυτική Μεσσηνία όπου κάνω διακοπές, δεν έχει καλό σήμα…Ελλάς το μεγαλείο σου,32 χρόνια μετά….!