«Έφαγα μία με τη μπάλλα στη μούρη και άρχισα να φτύνω κομματάκια από δέρμα.Ακόμη έχω τη γεύση της…»,έτσι μου διηγήθηκε ένας φίλος μία φάση σε παιχνίδι αλάνας από τα παιδικά του χρόνια και αμέσως μου ήρθε η μυρωδιά μιας δερμάτινης μπάλλας.
Ναι ,ήμουν από εκείνους τους πιτσιρίκους που όταν μου πρωτοπήρε ο πατέρας μου μία με τα χαρακτηριστικά ασπρόμαυρα ‘φύλλα’, την έβαλα δίπλα στο μαξιλάρι μου και κοιμήθηκα με τη μυρωδιά της ,ευτυχισμένος….!Την επόμενη το πρωί θα έβγαζα μία φωτογραφία αγκαλιάζοντάς την με το ένα χέρι και ακουμπώντας την στο πλάι της μέσης,γιατί έτσι είχα δει να κάνουν και οι ποδοσφαιριστές της εποχής….
Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια (δεκαετία ΄80) ,πριν την εισβολή της υψηλής τεχνολογίας στα αθλητικά προϊόντα ,που οι μπάλλες ποδοσφαίρου ήταν δερμάτινες(όχι πλαστικοποιημένες), είχαν ραφές (κι όχι θερμοσυγκολλήσεις)και «τρωγόντουσαν» βγάζοντας κομματάκια φλούδας ,σαν αποτέλεσμα της τριβής με το τσιμέντο ή το χώμα…..
Η βασική ερώτηση που κάναμε ο ένας πιτσιρικάς στο άλλο,πριν το παιχνίδι, ήταν: «έχεις δερμάτινη;»
Και σε περίπτωση καταφατικής απάντησης(κάτι όχι συνηθισμένο),αποκτούσες αυτομάτως εξέχουσα θέση στην παρέα!
Άν έγραφε πάνω και «FIFA approved» ...
Ακόμη και να μην την «έβρισκες» που λέγαμε ,η ιδιοκτησία της μπάλλας σου εξασφάλιζε θέση βασικού στην αλάνα, που κατά περίπτωση ονομάζαμε «Μπερναμπέου», «Γουέμπλεϊ» κλπ. Βέβαια υπήρχαν και αυτοί που δεν την έβγαζαν για να μην την ‘χαλάσουν’.Kρίμα γι’αυτούς,ποτέ δεν θα ξανανιώσουν αυτή τη χαρά…
Μένει μια γλυκιά ανάμνηση από τις παλιότερες εποχές ,όχι μόνο λόγω του περάσματος του χρόνου που ωραιοποιεί καταστάσεις ή τουλάχιστον τις κάνει λιγότερο δυσάρεστες,αλλά και επειδή υπήρχαν τότε πρόσωπα και καταστάσεις για να δεθείς μαζί τους.Πιο απλά, δεν άλλαζαν τα πράγματα τόσο γρήγορα,ούτε και οι ποδοσφαιριστές ήταν περαστικοί από τις ομάδες ,αναζητώντας διαρκώς την καλύτερη μεταγραφή και τα περισσότερα λεφτά.Τότε οι πανηγυρισμοί ήταν πιο απλοί και δεν φίλαγε κανείς το έμβλημα της φανέλας για να τα έχει καλά με τους οπαδούς της ομάδας του .Απλά τα έδινε όλα κι ας μην ήταν τόσο καλός και με δυνατότητες δεκαθλητή.Παρέμενε για πολλά χρόνια στην ομάδα και αυτομάτως γινόταν μέλος μιας οικογένειας,κομμάτι της ιστορίας.Γι΄ αυτό ακόμα θυμόμαστε παίκτες όπως το Μαύρο και το Μανωλά αλλά και το Στυλιανόπουλο ,Καραγκιοζόπουλο και Κούτουλα της ΑΕΚ,όπως τον Αναστόπουλο ,το Μητρόπουλο αλλά και τους Σταύρο Παπαδόπουλο και Κουσουλάκη του Ολυμπιακού ,το Σαραβάκο ,το Ζάετς αλλά και τους Κάβουρα,Καραβίδα του ΠΑΟ κλπ.
Τελικά ,το μόνο που μένει είναι η μυρωδιά της δερμάτινης μπάλλας των παιδικών μας χρόνων και ότι αυτό συνεπάγεται…!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου