O Δικαστής,αντρικές υποθέσεις

Μου αρέσει πολύ να βλέπω ταινίες, ειδικά σε αίθουσες κινηματογράφου. Αυτό όμως τα τελευταία χρόνια δεν συμβαίνει συχνά, λόγω χρόνου κυρίως και παιδιών, οπότε και η …κατ’οίκον παρακολούθηση μια χαρά είναι! Συνήθως κάτι που μου έχει κάνει εντύπωση, το ξαναβλέπω δεύτερη και τρίτη ίσως φορά.

Μια τέτοια περίπτωση είναι η ταινία The Judge (Ο Δικαστής), με πρωταγωνιστές τους καταπληκτικούς Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ και Ρόμπερτ Ντυβάλ. Ερμηνεύουν και οι  δυο τους χαρακτήρες που υποδύονται πειστικά και ρεαλιστικά, ανεβάζοντας γενικά όλη την ταινία, που σεναριακά παρουσιάζει κάποιες αδυναμίες. Μάλιστα η ερμηνεία του Ντυβάλ κέρδισε και μια υποψηφιότητα Όσκαρ Β’Ανδρικού για το 2015!

Πρόκειται για μια σύγχρονη ιστορία ενός επιτυχημένου μεγαλοδικηγόρου μιας μεγαλούπολης, που επιστρέφει στην γενέτειρά του λόγω του θανάτου της μητέρας του και αναγκάζεται να αντιμετωπίσει τη δύσκολη έως και αποξενωμένη σχέση με τον τοπικό δικαστή-πατέρα του. Ακολουθεί μια σειρά καταστάσεων όπου μέσα από αντιθέσεις, εγωισμούς,παρεξηγήσεις του παρελθόντος και διάφορα παρόμοια, πατέρας και γιος μοιάζουν να μην μπορούν να συναντηθούν πουθενά! Καταστάσεις που συμβαίνουν σε όλο τον κόσμο, ανάμεσα σε ενήλικες γιους και πατεράδες…

Ένα σοβαρό θέμα υγείας του πατέρα όμως, δίνει επιτέλους στο γιο μια δίοδο επικοινωνίας, ο οποίος επικεντρώνεται στις ωραίες παιδικές αναμνήσεις, για να βρει την ηρεμία του και να μπορέσει να προσφέρει τη φροντίδα και βοήθεια που χρειάζεται ο πατέρας του στα τελευταία του βήματα, αλλά που λόγω ιδιοτροπίας και περηφάνιας δεν το παραδέχεται.Επιπλέον ο γιος-δικηγόρος υπερασπίζεται νομικά τον πατέρα-δικαστή, σε μια υπόθεση όπου ο τελευταίος αναπάντεχα κατηγορείται για ανθρωποκτονία!

Την πρώτη φορά στο σινεμά, αν και καταλαβαίνεις ότι δεν πρόκειται για αριστούργημα, το αντιμετωπίζεις σαν ένα ευχάριστο δίωρο με ποπ κορν, ειδικά αν σου αρέσει το ιδιαίτερο υποκριτικό στυλ του Ντάουνι. Αν επιπλέον ανήκεις ηλικιακά στην κατηγορία ''40 + '', είναι πολύ πιθανό να σφίξει το στομάχι σου σε κάποιες σκηνές, να συγκινηθείς και να βρεις κοινά στοιχεία με την καθημερινότητα του πρωταγωνιστή σε ότι αφορά σκέψεις, συναισθήματα, διλήμματα και χαζούς εγωισμούς απέναντι σε έναν ηλικιωμένο πατέρα-πρότυπο με τις αναποδιές του, την ξεροκεφαλιά του αλλά και την ευαισθησία του, η οποία εκδηλώνεται μόνο προς την εγγονή του…

Μια σχέση πατέρα-γιου λοιπόν, που χωράει πολλή αγάπη που δεν εκφράζεται, αλληλοκατανόηση που δεν φαίνεται και μπόλικο αυτομαστίγωμα. Η έλλειψη δυνατότητας έκφρασης αυτών των συναισθημάτων κι από τις δύο πλευρές, οδηγεί σε ανούσιες και επίπονες συγκρούσεις. Που πονάνε όμως πολύ!

Αναπόφευκτα κάποιες στιγμές βουρκώνεις. Είπαμε κι οι άντρες κλαίνε…Υπάρχει μάλιστα μια πολύ ρεαλιστική σκηνή όπου ο πατέρας καταρρέει,όντας βαριά άρρωστος και αναλαμβάνει ο γιος να τον περιποιηθεί σε μια πλήρη αντιστροφή ρόλων,που ευτυχώς όμως αποτελεί στιγμή απελευθέρωσης και των δύο!

Αξίζει τον κόπο, θα περάσετε ένα δίωρο που δεν θα πάει χαμένο. Πιστέψτε με!