Αυτοί που εμπνέουν...

Μόλις έληξε ο αγώνας του ΠΑΟΚ με την Ντιναμό Μινσκ, όπου η ομάδα του Άγγελου Αναστασιάδη έριξε 6 γκολ στους Λευκορώσους! Δεν είδα το ματς, μόνο φάσεις. Δεν χρειάζεται όμως  κάτι περισσότερο για να καταλάβεις πώς ένιωσαν σήμερα οι Παοκτσήδες! Τούμπα λίμπρε (μαλαματίνα ρετσίνα με κόκα κόλα…) και ''άγιος ο Θεός''!

Είναι από τις στιγμές που όσοι έχουν φάει κάμποσες ώρες στα τσιμέντα ή στα καρεκλάκια των εξεδρών , θέλουν να τις ζουν. Να βλέπουν έναν προπονητή ή παίκτη αναμφισβήτητα και οπαδό της ομάδας τους(πες το και αρρωστάκι...) να ''τρελαίνεται'' και η ομάδα να πετάει!

Στην ΑΕΚ είχαμε την τύχη να ζήσουμε ανάλογα συναισθήματα με τον Ντέμη στο γήπεδο. Ένα ''δικό μας'' παιδί έβαζε γκολ και σκαρφάλωνε στα σύρματα της σκεπαστής …(''σε βλέπει ο Ελευθερόπουλος και τρέμει,γεια σου Ντέμη,γεια σου Ντέμη''!). Ξέρω ότι στο σημείο αυτό θα καταθέσουν κάποιοι τις όποιες ενστάσεις τους, αλλά τώρα μιλάω για κάτι άλλο. Μιλάω για ποδοσφαιρικό συναίσθημα γνήσιο που βγαίνει όταν είσαι πραγματικά οπαδός της ομάδας που αγωνίζεσαι από πιτσιρικάς και όχι ''ντεμέκ'' για να τα ακούνε οι φίλαθλοι και να σε συμπαθήσουν.

Στον Ολυμπιακό για παράδειγμα με τις τόσες επιτυχίες και τους τόσους τίτλους,πολλοί πούλησαν ''οπαδιλίκι'' .Δύσκολα όμως θα βρεις έναν παίκτη ή προπονητή που να έχει ταυτιστεί τόσο πολύ με τους ερυθρόλευκους. Ίσως το κατάφερνε ο ‘’Ράμπο’’ Τάσος Μητρόπουλος, αν δεν πήγαινε από δω κι από κει για ένα μεγάλο τμήμα της καριέρας του ως γνήσιος  γυρολόγος ( μέχρι και Παναθηναϊκό έφτασε!). Σίγουρα πάντως ο Λαρισαίος τριπλαδόρος Βασίλης Καραπιάλης έχει μια ξεχωριστή θέση στις ερυθρόλευκες καρδιές!

 Στο Τριφύλλι δεν τίθεται θέμα γιατί στις μεγαλύτερες δόξες του φέρθηκαν σκάρτα και έκλεισαν την καριέρα τους κάπου αλλού και πικραμένοι (πχ Σαραβάκος αν και επέστρεψε αλλά…).Έχουν μείνει βέβαια οι Δομάζος-Αντωνιάδης να λένε την ιστορία του Γουέμπλεϊ, αλλά πιστεύω και οι ίδιοι οι ''πράσινοι'' θα τους έχουν βαρεθεί (ειδικά την ιστορία του Ψηλού με τα ''εννιάρια''…).

Η Λάρισα κάποτε είχε αυτό το ''δέσιμο'' αφού πολλοί παίκτες της ήταν ντόπιοι (Βαλαώρας, Βουτυρίτσας, Μητσιμπόνας) και αποτελούσαν σύμβολα για ολόκληρη την πόλη.Στον Άρη ένα φεγγάρι είχαν σαν ιερό τοτέμ τον …Κολτσίδα (γνωστό και ως Κλο-τσίδα!).Οι λόγοι ποικίλουν...

Τέλος πάντων για μην βιαστεί κανείς να θεωρήσει τα παραπάνω απλώς γραφικά,να σημειώσω ότι στην Πρέμιερ Λιγκ (που είναι μπροστά κάποιες δεκαετίες οι άνθρωποι), φροντίζουν οι ομάδες να διατηρούν στο ρόστερ τους κάποιον (ντόπιο ή από τις ακαδημίες) ποδοσφαιριστή, που θα έχει το ρόλο της ''σημαίας'' και θα εμπνέει τους οπαδούς και τη συνέχεια της ιστορίας της ομάδας μέσα σε ένα multi culti ποδοσφαρικό μωσαϊκό.

Για επίλογο θα θυμηθώ τον ανεπανάληπτο Γιάννη Μαντζουράνη,γνωστό και ως ''Εθνικάρα''(δες εδώ)τον οπαδό - θρύλο της ομάδας του Πειραιά,που για δεκαετίες με την αξεπέραστη στεντόρεια φωνή του ενέπνεε τον απόλυτο σεβασμό και στους αντιπάλους!