Στα μάτια ενός δεκάχρονου όλα μοιάζουν πελώρια. Απόλυτα. Εκθαμβωτικά.Kαι κυρίως εφικτά!
Το πρώτο Μουντιάλ που θυμάμαι καλά ήταν αυτό της Ισπανίας, το μακρινό πια 1982.Το ''ESPANA ‘82''! Ο Νaranjito,μια πολύ ωραία μασκότ-πορτοκάλι, αποτελούσε το σήμα κατατεθέν. Όλοι οι πιτσιρικάδες προσπαθούσαμε να μάθουμε τους παίκτες των ομάδων μέσα από τα χαρτάκια της Panini.Δεν υπήρχε διαδίκτυο και τα κανάλια της αποκλειστικά Δημόσιας τότε Τηλεόρασης ήταν μόλις δύο. Πλέον όμως υπήρχε ζωντανή μετάδοση για όλους τους αγώνες και για όσους ήταν πιο προνομιούχοι και σε έγχρωμη εκδοχή, αφού δεν ήταν και λίγοι αυτοί που ακόμη παιδεύονταν με τα τεράστια κουμπιά και τα ''χιόνια'' της ασπρόμαυρης τηλεόρασης!
Όταν άρχισαν οι αγώνες εμφανίστηκε ένας τεράστιος μαγνήτης ποδοσφαιρικού θεάματος!Η Εθνική Βραζιλίας με Ζίκο, Σώκρατες, Φαλκάο, Έντερ, Τζούνιορ και αρκετούς άλλους πραγματικούς βιρτουόζους της μπάλας, που είχαν πρώτο στόχο την ντρίμπλα και τα πάσης φύσεως τσαλίμια και μετά το κυνήγι του αποτελέσματος. Εκείνη η Βραζιλία ήταν μια μηχανή παραγωγής φάσεων με τον πιο περίτεχνο τρόπο, που προσπαθούσε να ευχαριστήσει και τον πιο απαιτητικό φίλαθλο. Δεν την βλέπαμε και συχνά όπως τώρα που υπάρχει υπερπροσφορά ποδοσφαιρικών αγώνων, οπότε καθετί έμοιαζε γιγάντιο και εντυπωσιακό!
Μακριά από συστήματα, αλληλοκαλύψεις και φάουλ σκοπιμότητας. Ένα κλασσικό και ελεύθερο 4-4-2. Μακριά από λογικές ''να μη φάμε γκολ'', με τα μπακ να προσπαθούν να ντριμπλάρουν και να πατήσουν στην αντίπαλη περιοχή!
Μοναδικός στόχος το γκολ λοιπόν. Το οποίο έμπαινε με πολλούς τρόπους. Με συνδυασμός τύπου τίκι-τάκα σημερινής Μπάρτσα, με οβίδες από τα 30μ., με προσποιήσεις και ''άδειασμα'' ακόμα και του τερματοφύλακα, με απευθείας φάουλ, με ότι ήθελες!
Και όλα αυτά με στυλ και φινέτσα. Με το αρχοντικό παράστημα του Σώκρατες και τον ιδιαίτερο τρόπο εκτέλεσης στα πέναλτυ (χωρίς φόρα!), με το πάθος αλλά και την ψυχραιμία του κεντρικού χαφ Φαλκάο, με τις εμπνεύσεις και τα τακουνάκια του Ζίκο, με τις οβίδες του αριστεροπόδαρου Έντερ.
Όμως η αχίλλειος πτέρνα αυτής της ομάδα ήταν κάτω από τα δοκάρια της. Ένας ποδοσφαιριστής που δεν ταίριαζε με την υπόλοιπη ομάδα, ίσως γιατί είχαν ξεχάσει να ασχοληθούν σοβαρά με αυτή τη θέση, αφού πάντα κοιτούσαν το αντίπαλο τέρμα! Ο ….''ασκεπής'' κύριος Πέρεζ, θύμιζε τερματοφύλακα μόνο επειδή φορούσε τα γάντια!
Στις 5 Ιουλίου 1982 αυτή η ομάδα έπαψε να υπάρχει.Εκείνο το ζεστό απόγευμα στη Σεβίλλη ''σκόνταψε'' πάνω στην κυνική Ιταλία του Έντσο Μπέαρζοτ, που κατάφερε με τη ρέντα του Πάολο Ρόσι να της στερήσει την πρόκριση ένα βήμα πριν τα ημιτελικά. Όλα τα παραμύθια δυστυχώς δεν έχουν ωραίο τέλος!
Αν μια μηχανή του χρόνου μπορούσε να με γυρίσει πίσω και να δω από κοντά έναν αγώνα Παγκοσμίου Κυπέλλου, θα επέλεγα χωρίς δεύτερη σκέψη αυτή την ομάδα.Για 90 λεπτά μαγείας, 90 λεπτά σάμπας και στιγμιαίας έμπνευσης.Για κόλπα με τη μπάλα που μετά οι μικροί δοκιμάζουν να τα κάνουν στο δωμάτιο τους με ένα μικρό μπαλάκι και νιώθουν σαν να παίζουν οι ίδιοι στο γήπεδο. Χωρίς απαραίτητα να κοιτάω το σκορ!
Από ουσία και σκοπιμότητες χορτάσαμε. Όχι άλλους Μουρίνιο! Εκτός αν πρόκειται να πανηγυρίσουμε μια πρόκριση της Εθνικής μας.Κι ας είναι με μισό μηδέν!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου