Μόνο στη γήπεδο!

Όποιος βρέθηκε χθες βράδυ στο ‘’Καραϊσκάκης’’ θα πρέπει να νιώθει τουλάχιστον τυχερός. Η Εθνική μας ομάδα όχι μόνο νίκησε με σκορ που της δίνει το πάνω χέρι στην υπόθεση πρόκριση για το Μουντιάλ, αλλά έκανε και μια από τις καλύτερες εμφανίσεις των τελευταίων ετών. Έπαιξε τέτοια μπάλλα που έκανε πολλούς από εμάς που γκρινιάζαμε για τις μέχρι τώρα κακές εμφανίσεις της στον όμιλο, να σηκωθούμε όρθιοι και να την χειροκροτήσουμε!

Μέσα σε ένα γήπεδο κατάμεστο, με κόσμο που δεν είχε ιδιαίτερο παλμό στην αρχή (οι 1500 περίπου Ρουμάνοι σε μια γωνιά έκαναν περισσότερη φασαρία) και με την αίσθηση ότι θα παρακολουθήσει ένα κλειστό ματς με 0-1 γκολ, η επιθετικότητα  και  η  αποτελεσματικότητα από νωρίς της ομάδας του Σάντος και κυρίως το πάθος να βάλουν και όχι να μη δεχτούν γκολ, παρέσυρε όλους σε ένα συνεχές τραγούδι ‘’Ελλάς,ολέ-ολέ, δεν σταματώ να τραγουδώ ποτέ’’!

Ωραίες ποδοσφαιρικές στιγμές! Βέβαια μέσα σε όλη αυτή την ωραία ατμόσφαιρα, σε ένα σύγχρονο γήπεδο πάντα βρίσκεις ακροβολισμένους διάφορους ‘’κολλημένους’’, που ψάχνουν αφορμές  με χειρονομίες και χρήση λέϊζερ, πίσω από την ασφάλεια όμως μιας διμοιρίας ΜΑΤ ή του προστατευτικού διχτυού…Και δεν μιλάμε για άμυαλους πιτσιρικάδες, μιλάμε για 40άρηδες με iphone …Όπως το έλεγε ο Γεωργίου ‘’ο κλασσικός, ο μαλάκας  ο Έλληνας’’!

Στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι, οι διεθνείς μας με εξαίρεση τον μπλαζέ Γιώργο Σαμαρά(…), έκαναν ότι μπορούσαν για το καλύτερο και το πέτυχαν. Μεγάλη εμφάνιση από τον Σωκράτη Παπασταθόπουλο, που δικαιολογεί απόλυτα την συμμετοχή του στην Μπουντεσλίγκα με την Ντόρτμουντ.

Ο Τζιώλης που έχει ακούσει τα χίλια όσα, ήταν ίσως ο καλύτερος στα χαφ και δικαιώνει τον Σάντος για την επιλογή του. Μπροστά βέβαια ο killer Μήτρογλου μαζί με τον πάντα παθιασμένο Σαλπιγγίδη, ολοκλήρωσαν μια μεγαλειώδη εμφάνιση στέλνοντας την μπάλλα στα δίχτυα τρεις φορές,κάτι που με λίγη τύχη θα μπορούσε να γίνει και δυο φορές ακόμη. Να τονίσουμε και την ολιγόλεπτη συμμετοχή του Γιώργου Καραγκούνη, που έκανε ότι ακριβώς έπρεπε, έμπειρος πια και αιώνια διψασμένος για μπάλλα.

Τέλος για τον Φερνάντο Σάντος έχω καταθέσει σε αυτό το blog τον σεβασμό μου και την εκτίμησή μου σαν προπονητή, όπως και την  κριτική μου για τον συντηρητικό τρόπο ανάπτυξης όχι μόνο της Εθνικής αλλά και της ΑΕΚ παλιότερα. Και κυρίως για το φόβο του πριν την επιτυχία. Χθες μας διέψευσε και παρέταξε μια ομάδα με επιθετική φιλοσοφία αιφνιδιάζοντας κυρίως τον Πιτούρκα, που περίμενε passing game και χαμηλό τέμπο.

Αναζητώντας πάντα το καλύτερο, θα τον ρωτούσα γιατί άλλαξε τον Μήτρογλου και άφησε μέσα 90 λεπτά τον Σαμαρά, όπως και γιατί δεν έβγαλε νωρίτερα τον Κατσουράνη που είχε κουραστεί εμφανώς και έπαιζε με κίτρινη.

Με την ευχή να ολοκληρωθεί το θαύμα στο Βουκουρέστι, εμείς οι απλοί φίλαθλοι αρχίζουμε να ονειρευόμαστε την τρίτη συμμετοχή της Ελλάδας στο Μουντιάλ, ξεφεύγοντας λίγο από την μιζέρια που μας καταδικάζει το πολιτικό μας σύστημα.

Γιατί τελικά μόνο όταν ακούς τον Εθνικό Ύμνο στο γήπεδο μπορείς να νιώσεις χαρούμενος για την Ελλάδα!