Αστέρας όπως Δαβίδ!

Στα μάτια ενός  μικρού παιδιού ο ένας και μοναδικός αγώνας, ο μεγάλος τελικός έχει ιδιαίτερη σημασία. Καταλαβαίνει ότι είναι ο αγώνας που βγάζει τον νικητή, τον καλύτερο. Την έννοια του Πρωταθλητή ο πιτσιρικάς την καταλαβαίνει αφού μεγαλώσει λίγο και μπορέσει να κατανοήσει τι σημαίνει παίρνω 3 πόντους για τη νίκη, έναν για την ισοπαλία και τα συναφή.

Στον τελικό βλέπεις ποιος θα σηκώσει την κούπα.Αυτόν θαυμάζεις,τον αρχηγό της ομάδας ονειρεύεσαι στον ύπνο σου και θέλεις να είσαι εσύ όταν μεγαλώσεις. Τελεία και παύλα. Σήμερα βράδυ λοιπόν θα είναι ο Αστέρας Τρίπολης ή ο Ολυμπιακός στο ΟΑΚΑ .Μπλε-κίτρινο ή ερυθρόλευκο.

Μάλιστα αυτό που κάνει εντύπωση είναι ότι σχεδόν κανέναν δεν ενδιαφέρει  αν πάρει το κύπελλο στο 90λεπτο ,στην παράταση ή στα πέναλτυ. Πέρυσι κυπελλούχος ήταν ο Ολυμπιακός ,νικητής στην παράταση επί του Ατρομήτου σε ένα ματς που δεν έχει κανείς κάτι ιδιαίτερο να θυμάται. 

Ίσως για τους ουδέτερους η διαδικασία των πέναλτυς να είναι και το κερασάκι στην τούρτα. Για τους οπαδούς των φιναλίστ αφήστε το καλύτερα. Παραδείγματα κι εδώ πολλά. Ανατρέξτε στους τελικούς ΠΑΟ-ΑΕΚ το 1994 (κυπελλούχος ΠΑΟ στα πέναλτυ, 2-2 στο 90’ και 3-3 στο 120’) και το πιο πρόσφατο του 2009 ΑΕΚ-Ολυμπιακός (κυπελλούχος ο Ολυμπιακός 3-3 και 4-4 …στα πέναλτυ χάθηκε το μέτρημα). Χαρακτηριστική από αυτό τον αγώνα ήταν η ατάκα ενός φιλάθλου δίπλα μου ο οποίος πρέπει να ζύγισε γύρω στα 150 κιλά και ήταν φανερά επηρεασμένος και από τη ζέστη που είχε δημιουργήσει η όλη ατμόσφαιρα εκείνο το βράδυ στο ΟΑΚΑ: ‘’…ρε παιδιά εγώ κουράστηκα και μόνο που τους βλέπω να πηγαινοέρχονται…’’!

Πέρα απ’αυτά σε έναν τελικό έχεις να παρατηρήσεις και πολλά εξωαγωνιστικά. Στο παλιό Γουέμπλεϊ για παράδειγμα όπως θα θυμούνται οι παλιότεροι, στον τελικό  Κυπέλλου που είναι ο κορυφαίος θεσμός για  τους  Άγγλους, ήταν παράδοση πριν τον αγώνα να παρατάσσονται οι ομάδες αντικριστά στη σέντρα και παράλληλα με τη  μέση γραμμή και η Βασίλισσα με τη συνδρομή του Αρχηγού κάθε ομάδας να χαιρετάει έναν – έναν τους 22 ποδοσφαιριστές. Εδώ έσκασαν μύτη κανά δυο χρονιές ο Στεφανόπουλος και ο Παπούλιας ως Πρόεδροι της Δημοκρατίας,αλλά τελικά πήραν αυτό που τους άξιζε (έντονο γιουχάϊσμα) και δεν ξαναπάτησαν επικαλούμενοι λόγους ασφαλείας…

Βασικό στοιχείο ενός τελικού είναι το σασπένς και η έκπληξη.Ρωτήστε έναν ουδέτερο ποιόν υποστηρίζει και 9 στις 10 φορές θα σου πει τον πιο αδύνατο.Είναι αυτό που αρέσει στο ποδόσφαιρο.Αυτή η δυνατότητα στον καθένα να νικήσει, είτε είναι ψηλός ή κοντός ,αργός  ή γρήγορος , πλούσιος ή φτωχός. Με βασική προϋπόθεση το ματς να παιχτεί στα ίσια…

Τέτοιες εκπλήξεις στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας δεν είχαμε πολλές. Αν τα καταφέρει απόψε ο Αστέρας απέναντι στον Ολυμπιακό θα είναι μόλις η  τέταρτη  ομάδα που θα έχει κερδίσει ως αουτσάϊντερ. Δυό φορές η Λάρισα  (4-1 με ΠΑΟΚ το 1985 στο ΟΑΚΑ  και 2-1 με Παναθηναϊκό το 2007 στο Βόλο),δυό φορές ο Πανιώνιος (3-1 με ΑΕΚ το 1979  και 1-0 με Παναθηναϊκό το 1998, στο παλιό Καραϊσκάκη και τις δυο φορές ) και μία ο Ηρακλής του Βασίλη Χατζηπαναγή( στα πέναλτυ  με Ολυμπιακό το 1976 στη Νέα Φιλαδέλφεια).Ο Γηραιός μάλιστα ήταν φιναλίστ άλλες δυο φορές με ομάδες του δικού του βεληνεκούς (με Καστοριά το 1980 στη Νέα Φιλαδέλφεια σε έναν από τους καλύτερους τελικούς ever και με ΟΦΗ στα πέναλτυ το 1987 στο ΟΑΚΑ) αλλά δεν κατάφερε να κατακτήσει το τρόπαιο(κατά το σύνηθες κλισέ…).

Προσωπική εκτίμηση για τον τελικό του 2013 ανάμεσα στον πρωτάρη Αστέρα Tρίπολης και τον  ήδη πρωταθλητή Ολυμπιακό ,ότι εδώ που έχει φτάσει το χάλι του ποδοσφαίρου μας σε επίπεδο συλλόγων , καλό θα ήταν να κερδίσει ο Δαβίδ και ας χάσει ένα κυπελλάκι ο Γολιάθ. Θα έχει περισσότερο ενδιαφέρον το βράδυ μετά τον τελικό να δούμε εικόνες με κλαρίνα από την Τρίπολη ,παρά τους γνωστούς πανηγυρισμούς από τον Πειραιά. Πάνω απ’όλα ζητάμε να αφήσουν το παιχνίδι να κυλήσει όπως πάει και να νικήσει ο καλύτερος ή ο πιο τυχερός.

Δεν χρειάζεται πάντα ο πιο δυνατός.

Εξάλλου η αξία του ηττημένου δίνει δόξα στον νικητή!