Ο ένας και μοναδικός!

Εδώ και καιρό ψάχνω να γράψω κάτι που θα με κάνει να ξεφύγω από τα τετριμμένα και μίζερα της καθημερινότητας με την οικονομική κρίση και τα παρελκόμενα που μας έχουν κάνει τα νεύρα κρόσια.

Είχα ξεκινήσει να γράφω σ’αυτό το blog κάποια κείμενα με κεντρικό θέμα το ποδόσφαιρο.Στιγμές,πρόσωπα,καταστάσεις που κατά τη γνώμη μου άξιζαν να σχολιασθούν.Βασικές πρωταγωνίστριες η μπάλλα και η ΑΕΚ!Κάτι όμως τα χάλια της ομάδας,η κατάντια της θα έλεγα καλύτερα,κάτι η αρνητική περιρρέουσα ατμόσφαιρα,χάθηκε και η ευχάριστη διάθεση που ‘‘έσπρωχνε’’ τις ιδέες να βγουν από το πληκτρολόγιο στην οθόνη.

Άρχισα να καταγράφω σκέψεις κοινωνικού,πολιτικού περιεχομένου για να εκφράσω την όποια διαμαρτυρία μου και αγανάκτηση, νιώθοντας ότι αυτό είναι το σημαντικό .Τι γίνεται λοιπόν; Δεν θέλω αυτά που γράφω να τα διαβάζουν οι φίλοι μου και να προβληματίζονται,να στραβομουτσουνιάζουν.Υπάρχουν πολλοί για αυτή τη δουλειά….Παύση λοιπόν.

Και κάπου εκεί ξεπετάγεται η είδηση της υποψηφιότητας του Νίκου Γκάλη για το αμερικανικό Hall of Fame,το ''σαλόνι των δοξασμένων'' ( σε μια ελεύθερη μετάφραση)!Μια είδηση που ζωντανεύει τον ήρωα των παιδικών χρόνων της γενιάς των 40ρηδων,τον σούπερμαν του παρκέ και απόλυτο σκόρερ για όλους τους Έλληνες!

Ο μεγαλύτερος –κατά τη γνώμη μου- Έλληνας αθλητής όλων των εποχών, επιτέλους θα τιμηθεί όπως του αξίζει! Τόσα χρόνια εδώ κανείς δεν κατάφερε (κανείς δεν ήθελε μάλλον) να διοργανώσει έναν αγώνα προς τιμήν του. Είναι προφανώς η μοίρα των πραγματικά Μεγάλων στον τόπο μας .

Για τον μπασκετμπολίστα που μας έμαθε πώς παίζεται το παιχνίδι με την προστοκαλί μπάλλα,υπάρχουν πολλοί επαγγελματίες που έχουν καταγράψει και θα καταγράφουν περιστατικά και ιστορίες από την καριέρα του.

To μόνο που θα ήθελα να σημειώσω από την πλευρά του φιλάθλου που μεγάλωσε θαυμάζοντας  τον ''γκάκστερ'' του Άρη και της Εθνικής μας(σκόπιμα δεν αναφέρω τον Παναθηναϊκό που χρεώνεται την πρόωρη αποχώρησή του),είναι το απίστευτο συναίσθημα που ζούσε όλη η Ελλάδα,την χρυσή εποχή του Άρη στα μέσα της δεκαετίας του ’80.

Κάθε Πέμπτη οι αγώνες των ομίλων του Κυπέλλου Πρωταθλητριών (νυν Ευρωλίγκα) μέχρι το νεοσύστατο τότε φάϊναλ φορ,καθήλωνε όλο τον φίλαθλο κόσμο. Μπασκετικούς και μη. Όλοι περιμέναμε την ‘’παράσταση’’ της ομάδας της Θεσσαλονίκης,για την οποία ξέραμε ότι ο πρωταγωνιστής της , ο Νίκος Γκάλης, δεν θα μας απογοητεύσει ΠΟΤΕ. Και αυτός έβαζε συνέχεια πάνω από 30 πόντους!Το ίδιο έκανε και με το εθνόσημο στο στήθος. Απλά. Χωρίς λόγια. Χωρίς δημόσιες σχέσεις. Χωρίς βεντετισμούς. Ήταν ο ένας,ο απόλυτος ,ο πραγματικός σταρ,ο κορυφαίος αθλητής!  

Ήταν αυτός που έκανε τους πιτσιρικάδες να σταματήσουν να βάζουν μια πέτρα λίγα μέτρα πιο δίπλα από την μπασκέτα ,για να φτιάξουν τέρμα και να παίξουν ποδόσφαιρο.Τους έκανε να σηκώσουν το κεφάλι και να κοιτάξουν το καλάθι...