Αν

Αν είχες στην παρέα σου έναν τύπο που τη μια μέρα σου έλεγε άσπρο και την άλλη υποστήριζε μαύρο ,τι θα σκεφτόσουν;

Aν είχες έναν άλλο που σου χρώσταγε λεφτά και κάθε μήνα σου έβρισκε διαφορετική δικαιολογία, πώς θα αντιδρούσες;

Αν εσύ χρωστούσες στην τράπεζα, ξεκινώντας να πληρώνεις ένα δάνειο με έναν x μισθό και τώρα (αν υπάρχει) με μισθό x/2 δεν τα καταφέρνεις, πώς θα ένιωθες;

Aν είχες έναν προϊστάμενο που καθημερινά σε πίεζε με το πρόσχημα της παραγωγικότητας και της δυνατότητας εξέλιξης ,ενώ από ένα σημείο και μετά γινόταν φανερό ότι καρπώνεται κάθε κέρδος από την υπερεργασία σου ,ποια θα ήταν η στάση σου και με τι κουράγιο θα συνέχιζες;

Aν πίστευες σε ένα σύστημα αξιών το οποίο όχι απλώς κατέρρευσε, αλλά αποδεικνύεται ότι λειτουργούσε σαν βιτρίνα για να καλύπτει πίσω της πάσης φύσης βρωμιές και δοσοληψίες, πού θα έβρισκες το δίκιο σου;

Aν έβλεπες τον παπά της ενορίας σου να σου κηρύττει με στόμφο το περίφημο ‘’ο έχων το ένα χιτώνιο …’’, να τρώει με χρυσά κουτάλια έχοντας φάει και τα ψίχουλα των πεινασμένων, πώς θα ένιωθες;

Aν κάποια μέρα έβλεπες τυχαία στο δρόμο κάποιον γνωστό σου να ψάχνει στα σκουπίδια, πού θα κρυβόσουν για να μην τον προσβάλλει η παρουσία σου και μόνο;

Aν γυρνώντας σπίτι σου το βράδυ μετά τη δουλειά το έβλεπες ρημαγμένο και μάθαινες ότι ο δράστης δεν είναι ο Αλβανός, ο Πακιστανός ή ο Μπαγκλαντεσιανός ,αλλά ο Ελληνάρας γείτονάς σου που μέχρι πρόσφατα κουνούσε περήφανος τη σημαία με τον πράσινο ήλιο ,τι θα σκεφτόσουν;

Αν υποστήριζες μια ποδοσφαιρική ομάδα με πάθος ,που τώρα βλέπεις ότι δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια ψυχρή Α.Ε. που χρησιμοποιεί την αγάπη των οπαδών για να ‘’ξεπλένει’’ χρήμα ,σε βάρος του Δημοσίου, θα ξαναπήγαινες στο γήπεδο;

Aν συζητώντας προσπαθώντας αφελώς να βρεις την άκρη του νήματος, ένιωθες να βουλιάζεις μέσα στη λάσπη ,από πού θα πιανόσουν;

Όλα αυτά τα ‘’αν’’ είναι απλά τροφή για σκέψη και περισυλλογή. Ο καθένας μπορεί να προσθέσει άλλα τόσα. Το θέμα είναι πιο από όλα αυτά είναι ικανό να ξεσηκώσει έστω έναν από τον καναπέ της απάθειας και της αδιαφορίας και να τον κάνει να διεκδικήσει την ελπίδα για τη ζωή του.

Ο Σεπτέμβριος που μπαίνει είναι κρίσιμος και αν επιτέλους ο καθένας μας κοιταχτεί στον καθρέφτη του προσπαθώντας να απαντήσει μερικά από τα παραπάνω, σίγουρα θα προβληματιστεί ,θα ντραπεί ίσως, θα οργιστεί, θα βγάλει τα συμπεράσματά του και τελικά θα βρει τη δύναμη και το κουράγιο να πάρει την κατάσταση στα χέρια του.

Όλοι μας είμαστε υπόλογοι στη συνείδησή μας.

Ας κάνουμε κάτι.Δεν πάει άλλο!