''Η ζωή είναι μικρή ,κοίτα να την χαρείς'',σου λένε οι μεγαλύτεροι.Όταν όμως είσαι 20 χρονών δεν πολυδίνεις σημασία,συνήθως γυρίζεις από το άλλο πλευρό.Όταν είσαι 30 αρχίζεις και το ψιλοψάχνεις να δεις τι ακριβώς σημαίνει,ειδικά αν η περίπτωση του γάμου έχει αρχίσει να σε απασχολεί.Στα 40 μάλλον το έχεις καταλάβει.
Έχεις σίγουρα κάνει κάποιον απολογισμό για ότι έχεις ζήσει.Ανάλογα και τη διάθεση ,αν το ταμείο βγαίνει συν έχει καλώς.Αν είναι μείον,που ίσως είναι πιθανότερο αυτή την εποχή,αγχώνεσαι.Αν μάλιστα ζεις στην Ελλάδα έχεις για τα καλά καταλάβει τα τελευταία δυο χρόνια,ότι η ζωή είναι πολύ μικρή για να μπορέσεις να ξαναζήσεις όπως έζησες.
Φυσικά δεν εννοώ τις σαχλαμάρες περί χλιδάτης ζωής και υπερκατανάλωσης που προσπαθούν να μας χρεώσουν συλλογικά για να νιώσουμε συνυπεύθυνοι και να μετριάσουν τις αντιδράσεις μας.Όσοι τα έκαναν ,τα έκαναν και όσοι δεν …πάλι επιλογή τους.Σωστή ή λάθος είναι προσωπική εκτίμηση του καθενός.
Αυτό που έχει σημασία είναι ότι πλέον έχει αλλάξει εντελώς ο τρόπος της καθημερινότητάς μας,έχουν αλλάξει οι προτεραιότητές μας και παντού γύρω ακούς γκρίνιες, κατάρες και κλάματα.Δεν βγαίνει η ζωή έτσι ρε γαμώτο!Κάτι πρέπει να κάνουμε.
Όχι δεν πιστεύω σε θαύματα.Οργίζομαι που υπάρχουν ακόμη ανάμεσά μας πολλοί που κανονικά θα έπρεπε να είναι φυλακή ή έχουν διευθυντικές θέσεις σε χώρους εργασίας αντί να πληρώνουν και εισιτήριο για να τους αφήνουν να μπαίνουν μέσα...Θα μου πείτε καλή η έκθεση ιδεών,αλλά πού είναι η άκρη του νήματος;Τι προτείνεις;
Αν χρειάζεται να προτείνω κάτι για να μη μείνουν μετέωρα όλα τα παραπάνω θα μπορούσα να πω μόνο ένα: Ήρθε η ώρα να αναλάβει ο καθένας τις ευθύνες του,απέναντι στον εαυτό του και στην οικογένειά του.Το ηθικό χρέος προς τον εαυτό του ο καθένας βέβαια το ορίζει διαφορετικά.Ας μην αφησουμε τουλάχιστον να μας πάρουν και τις μικρές χαρές της ζωής μας.Όποιες κι αν είναι αυτές . Μπάλλα,σινεμά,τάβλι ότι ευχαριστεί τον καθένα.Τώρα το έχουμε πιο πολύ ανάγκη από ποτέ.
Σε μια αληθινή ιστορία που έχει καταγραφεί στη χώρα μας από το Χρήστο Σωτηρακόπουλο,ένας ΔυτικοΓερμανός που ατυχώς βρέθηκε από την άλλη μεριά του ‘’τείχους του αίσχους’’ στην περιοχή του Βερολίνου,κατάφερε να κρατήσει το ενδιαφέρον του για τη ζωή πηγαίνοντας κάθε δεύτερη Κυριακή στο κοντινότερο σημείο του Τείχους προς το Ολυμπιακό Στάδιο,την έδρα της αγαπημένης του Χέρτα!Οι ιαχές του πλήθους και μόνο (!) κατάφεραν να τον συντηρήσουν στα λογικά του και να σταθεί όρθιος μέχρι να επιστρέψει στο σπίτι του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου