H πρόκριση της ΑΕΚ στους ομίλους του Europa League αντιμετωπίστηκε με ψυχραιμία και ορθολογισμό (ακόμη κι από τον οπαδικό τύπο), περισσότερο μάλιστα σαν λογιστικό γεγονός και λιγότερο σαν ποδοσφαιρικό. Είναι ένα δείγμα προόδου αντίληψης, αφού ο φίλαθλος κόσμος δεν αντέχει να τον κοροϊδεύουν παρουσιάζοντας του το άσπρο για μαύρο και το αντίστροφο - απλά ενδιαφέρεται να δει την ομάδα του να παίζει καλή μπάλλα.
Από την ΑΕΚ δεν το είδαμε μετά από δύο 90λεπτα και ένα ημίωρο παράτασης και ούτε φαίνεται πώς θα το δούμε στην προσεχή ποδοσφαιρική σεζόν. Ελάχιστα ήταν τα θετικά στοιχεία που μπορούσε κανείς να διακρίνει στους κιτρινόμαυρους, έχοντας απέναντι μια ομάδα που κάθε άλλο παρά φόβητρο μπορούσε να χαρακτηρισθεί. Σαν συνέπεια ένας ρεαλιστής οπαδός του Δικεφάλου φαίνεται να ελπίζει για κάτι θετικό στηριζόμενος περισσότερο στην ανυπαρξία των υπολοίπων ανταγωνιστών και κυρίως του ανεκδιήγητου Παναθηναϊκού(ο Ολυμπιακός δεν λογίζεται ως τέτοιος, είναι μια κατηγορία μόνος του).
Από αυτά τα παιχνίδια λοιπόν με την Ντιναμό Τιφλίδας ,το συγκρότημα που παρέταξε ο Μανόλο Χιμένεθ ήταν - σε πρώτη ανάγνωση - χειρότερο από αυτό που τέλειωσε το περσινό πρωτάθλημα(!). Δυστυχώς ακόμη ‘κρέμεται’ κυριολεκτικά από το πόσο κρατάνε τα πόδια του 35χρονου Τραϊανού Δέλλα. Ακόμη είδαμε στο παιχνίδι της Τιφλίδας στην κορυφή της επίθεσης τον Νίκο Λυμπερόπουλο(λόγω εμπειρίας…) αντί του δυνατού και περισσότερο ανθεκτικού στο σκληρό παιχνίδι Μπέλεκ, τον οποίο στο πρώτο ματς του ΟΑΚΑ, ο Ισπανός προπονητής υποχρέωσε να παίζει στα άκρα (ενώ λόγω σωματότυπου και κινήσεων είναι κλασσικός σέντερ φορ).Το να παρακολουθείς τον Λύμπε να ταλαιπωρείται, προσπαθώντας να στρίψει και με κόντρες να τρυπήσει την αντίπαλη άμυνα) είναι κάτι που και ο ίδιος ο Καλαματιανός θα πρέπει να συζητήσει με τον προπονητή του...
Σχετικά με τον Γκούντγιονσεν η αλήθεια είναι ότι δεν περιμέναμε και να ‘βγάζει μάτια’ από την αρχή. Αλλά κι αυτό το χάλι; Moιάζει με παλαίμαχο που μόλις άρχισε προπονήσεις για να πάρει μέρος σε αγώνα επίδειξης. Σταματημένος, χωρίς δυνάμεις ,χωρίς καθόλου φρεσκάδα και όρεξη ,δεν θυμίζει ούτε σε κάτι τον παλιό καλό του εαυτό. Με το πέναλτυ στην Γεωργία κέρδισε ταυτόχρονα και χρόνο προσαρμογής. Πάντως μέχρι την …παρέλαση θα πρέπει να έχει δείξει κάτι από την μεγάλη ποδοσφαιρική του αξία ,γιατί η ΑΕΚ δεν έχει την πολυτέλεια να αποτελέσει τον ποδοσφαιρικό οίκο ευγηρίας του Ισλανδού άσσου.
Σχολιάζοντας τις επιλογές του Χιμένεθ (με δεδομένο όμως ότι ο προπονητής σίγουρα κάτι παραπάνω γνωρίζει από εμάς),απλώς να θυμίσουμε ότι πέρσι πολλοί υποστήριζαν ότι ήταν εγκλωβισμένος από τις επιλογές του προκατόχου του, Ντούσαν Μπάγεβιτς. Φέτος; Σχεδίασε την ομάδα όπως αυτός ήθελε, γνωρίζοντας ότι έχει περιορισμένο μπάτζετ (όπως εξάλλου όλοι πλην Ολυμπιακού ) και τελικά παρουσιάζει στο γήπεδο μια ομάδα με πλάγια μπακ πάλι τον Γεωργέα και τον Καράμπελλα! Σε δύο θέσεις όπου η ΑΕΚ ‘πονάει’ χρόνια (όπως ακριβώς ο Παναθηναϊκός στα σέντερ μπακ) δεν έκανε κάτι για να καλύψει το κενό(?).Πήρε τον Κοντοέ, αλλά προς το παρόν δεν φαίνεται να τον εμπιστεύεται. Δεν είναι δυνατό στο σύγρονο ποδόσφαιρο να μιλάς για ανάπτυξη παιχνιδιού χωρίς τη συμμετοχή των πλαγίων μπακ. Πιέζουν εκείνον το ‘δυστυχή’ Λαγό (ανεπιτυχώς)να γίνει αριστερό μπακ-χαφ. Δεν γίνεται και απλά εκτίθεται κι ο παίχτης, ελπίζω να μην ξαναδούμε και φέτος αυτό το ‘έργο’.
Θα τολμήσω να πω ότι τα τελευταία δέκα χρόνια μόνο ένας ‘κανονικός’ αριστερός μπακ υπήρξε στην ομάδα και έφυγε χωρίς λόγο κι αιτία: Ο Σταύρος Τζιωρτζόπουλος. ‘Ισως πολλοί γελάσουν , αλλά θυμηθείτε ποιοι άλλοι πέρασαν από τα αριστερά της άμυνας τα τελευταία χρόνια(Μάλμπασα,Αρουαμπαρένα,Χουανφράν κ.ά), και αν βρείτε καλύτερο ,παρακαλώ διορθώστε με…Για την άλλη πλευρά υπάρχει ο ‘χαλκέντερος’,ο ‘αθάνατος’ Νίκος Γεωργέας. Τιμή και δόξα στον Μεσσήνιο που αξίζει (και το τονίζω με κάθε ειλικρίνεια) να μπει στο Hall of Fame της ομάδας για την μεγάλη του προσφορά και αυταπάρνηση, όταν τον αφήσουν(!) να κρεμάσει τα παπούτσια του. Όμως όλα αυτά τα χρόνια ένας δεξιός μπακ βρέθηκε να τον πετάξει στον πάγκο (Κάρλος Αραούχο) και τελικά έφυγε για λόγους μη αγωνιστικούς! Σημείωση:O Χρήστος Κόντης ακόμη διαπρέπει όπως θα διαπιστώσατε στην κορυφαία κυπριακή ομάδα(και ανώτερη των περισσότερων ελληνικών) τον ΑΠΟΕΛ…
Να προχωρήσουμε πιο μπροστά;Mάλλον θα το κουράσουμε πολύ, το αφήνω για άλλη φορά ώστε να δώσουμε και χρόνο στην ομάδα. Επειδή θέλω να κλείσω με κάτι θετικό ,εκτός του Γρηγόρη Μάκου που κάνει πολύ καλό ξεκίνημα,πρέπει να πούμε ότι ο Χιμένεθ φέρνοντας στην Ελλάδα το ‘ποδοσφαιρικό παιδί’ του Χοσέ Κάρλος, φαίνεται να κάνει μια μεταγραφή τύπου Τόνι Σαβέφσκι. Χωρίς να θαμπώνει με περίτεχνες ενέργειες ο νεαρός Ισπανός(ενώ δεν υστερεί σε τεχνική) ,κάνει πολλή δουλειά στο κέντρο.Έχει συνεχή κίνηση, μεγάλη ταχύτητα στις επαφές του με τη μπάλλα ,ενώ δίνει στήριγμα στους συμπαίκτες του βοηθώντας στην κυκλοφορία της μπάλλας και ‘αλλάζοντας’ επιτυχημένα το παιχνίδι. Είναι αριστεροπόδαρος ,αλλά το δεξί του το χρησιμοποιεί για πολύ περισσότερα από το να πατάει απλώς το γκάζι στο αυτοκίνητο(!), σηκώνει κεφάλι και ‘βλέπει’ γήπεδο, με λίγα λόγια είναι ένας μοντέρνος χαφ που θα φανεί πολύ περισσότερο αν καταφέρει και η ΑΕΚ να αποκτήσει μια αγωνιστική σταθερότητα.
Τέλος ο άτυχος της αναμέτρησης στη Γεωργία (λόγω τραυματισμού) Δημήτρης Κωνσταντόπουλος είναι μια ακόμη σοβαρή προσθήκη στο ρόστερ, πολλά υποσχόμενη και σε νευραλγική θέση. Ας ελπίσουμε να μην ξαναθυμηθούμε τον ΑΠΟΕΛ και το Διονύση Χιώτη…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου