Επανεκίννηση τώρα για τη μπάλλα που αγαπάμε!

‘‘Κάνει τη σέντρα ο Ντι Μαρία από αριστερά ,η μπάλλα φτάνει περίπου στο ύψος της μεγάλης περιοχής και λίγο μέσα,πριν σκάσει κάτω ο Ιγκουαϊν την ‘στρώνει’ με το στήθος και με εναέριο γυριστό σουτ ο Αγκουέρο τινάζει τα δίχτυα της Βολιβίας,ισοφαρίζοντας σε 1-1 για την Αργεντινή!’’ Παρακολουθώντας στιγμιότυπα από το εναρκτήριο ματς του Κόπα Αμέρικα 2011(Αργεντινή – Βολιβία 1-1), συνειδητοποίησα ότι με τα τερτίπια του Μπέου ,του Ψωμιάδη και της παρέας τους ,έχουμε ξεχάσει το πραγματικό ποδόσφαιρο και τη χαρά που μας δίνει μια ωραία ντρίμπλα και μόνο.

Ξεχάσαμε την απόλαυση της καλοκαιρινής μεταγραφικής περιόδου,τα πειράγματα με τους φίλους μας και την ωραία ψευδαίσθηση που μας δημιουργεί η ενίσχυση της ομάδας μας με τα καινούρια ‘αστέρια’ της.Σε μια εποχή που έχουμε πολύ μεγάλη ανάγκη την απόδραση από τις τραγικές σκοτούρες της καθημερινής μας ζωής,νομίζω ότι ήρθε η ώρα να ξαναθυμηθούμε γιατί αγαπάμε το ποδόσφαιρο,τί είναι αυτό που μας παθιάζει και γιατί μπορούμε να μιλάμε ατέλειωτες ώρες για να διηγηθούμε μια εντυπωσιακή ενέργεια ή ένα φοβερό γκολ.

Μια καλή ιδέα θα ήταν να θυμηθούμε τον εαυτό μας παιδί να παίζει μπάλλα και τα συναισθήματα που αυτό μας δημιουργούσε. Εγώ για παράδειγμα την ώρα που κατάφερνα να βάλω γκολ,ανάμεσα στις δύο πέτρες που συνήθως ήταν το τέρμα της αλάνας, ένιωθα ότι μπορούσα να πετάξω!Οι πανηγυρισμοί που ακολουθούσαν ήταν επιπέδου Τσάμπιονς Λιγκ(και βάλε!).Και τότε..υπήρχε συνήθως ένας πονηρός που έκανε γρήγορα τη σέντρα και μας έβαζε το γκολ.Αυτή ήταν η αφορμή για να αρχίσουμε τους τσακωμούς ,που όμως σχεδόν αυτόματα σταματούσαν, μπροστά στον κίνδυνο να χάσουμε χρόνο…από το ματς,που συνήθως τώρα το καλοκαίρι έληγε με τη δύση του ηλίου!

Όταν αργότερα που καταλάβαινα πέντε πράγματα και κάποιους βασικούς κανονισμούς πρωτοπήγα στο γήπεδο,θυμάμαι σαν τώρα την εικόνα του γηπέδου μόλις μπαίναμε από τα σκαλάκια της ‘θύρας’ για να πάρουμε τη θέση μας στις τσιμεντένιες θέσεις της εξέδρας. Μάλιστα επειδή αναφέρομαι σε εποχή που η τηλεόραση ήταν ασπρόμαυρη το πράσινο του χόρτου και τα χρώματα από τις μπάλλες και τις εμφανίσεις των ομάδων έχουν χαραχτεί στη μνήμη μου έντονα.Αν πω ακόμη ότι έχω ‘κρατήσει’ τη μυρωδιά του φρεσκοκουρεμένου χορταριού από κάποιοιυς αγώνες που καθόμασταν στις πιο χαμηλές σειρές,μάλλον θα καταλάβετε το ντελίριο και την τρέλα που η μπάλλα μου δημιουργούσε.

Σίγουρα πολλοί από εσάς με καταλαβαίνετε και ήδη ‘ταξιδεύετε’ σε στις μεγάλες ‘μικρές’ ποδοσφαιρικές στιγμές σας.Δεν θα ξεχάσω τη φράση ενός φίλου που μου είχε πει όταν έκλεισε την τρίτη δεκαετία της ζωής του και συνέχιζε να συμμετέχει σε αγώνες χαμηλότερων κατηγοριών: ‘Tώρα που μου έφυγε το άγχος της κλήσης στην Εθνική,παίζω την καλύτερη μπάλλα της ζωής μου!’ Μιλάμε για ερασιτέχνη ποδοσφαιριστή που η μεγαλύτερη του διάκριση ήταν η κατάκτηση κάποιου τουρνουά ανεξάρτητων ομάδων(κοινώς ‘καφενείων’).Και μου το είπε σοβαρά,το εννούσε αυτό που έλεγε…

Η αγάπη λοιπόν για τη μπάλλα ,η τρέλα ,το ψώνιο ,πείτε το όπως θέλετε θα μας οδηγήσει και πάλι μακριά από κακοστημένες παραστάσεις και υποβοηθούμενες υπεραποδόσεις. Aς ψάξουμε λίγο μέσα μας ,ας σκαλίσουμε λίγο την ‘καριέρα’ μας στα χωμάτινα τεραίν και θα ξαναβρούμε το κέφι να ασχοληθούμε με αυτό που μας αρέσει πιο πολύ.Δεν το χαρίζουμε σε κανέναν και τώρα το έχουμε ανάγκη πιο πολύ!