Τέχνη και τούβλο!

Για να ξεφύγουμε λίγο από τον πολιτικολογία των ημερών (μήπως και ηρεμήσουμε λιγάκι) θα σας πω μια ιστορία για μια ατάκα που άφησε εποχή στο χώρο του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου της Αθήνας.Τη θυμήθηκα παρακολουθώντας τους πολιτικούς αρχηγούς ‘‘να παίζουν τις κουμπάρες’’ ,όπως έγραψε κι ο Φίλαθλος...

Όσοι λοιπόν κλωτσούσαν λίγο τη μπαλλίτσα στα ξερά της Αθήνας τις δεκαετίες ’80, ’90 και αρχές ’00 ,θα θυμούνται ένα γήπεδο πάνω στα νταμάρια αμέσως μετά το Σταυρό Αγίας Παρασκευής .Οι νεότεροι δεν έχουν δει πιθανότατα γήπεδο με χώμα,γι’αυτό να τους ενημερώσω ότι το συγκεκριμένο μικρό γηπεδάκι σε εκείνο το λόφo, εκτός από χώμα είχε και μπόλικο χαλίκι(γαρμπίλι).Στον... πηγαιμό για την έδρα του θρυλικού ‘Πανσταυραϊκού’ και καθώς έβγαινες από το δρόμο που πάει για Παιανία,έκανες μία μίνι ανάβαση σε ένα έρημο νταμάρι από την πίσω μεριά του Υμηττού,σε ένα σκηνικό παρόμοιο με αυτά σε ελληνικές ταινίες,όπου συνήθως οι ....χωροφύλακες κυνηγούσαν κάποιον ‘κακό’.

Φτάνοντας στην κορυφή συναντούσες το γηπεδάκι ,που γύρω –γύρω είχε γκρεμό(άντε να κυνηγάς τη μπάλλα...) και ήταν ιδανικό για 8x8, άντε για 9x9.Όχι όμως για 11x11.Τέλος πάντων.Tα αποδυτήρια χλιδή, ως συνήθως τότε.Τσιμεντόλιθοι με λίγο τσίγκο από πάνω,που φοβόσουνα ότι θα τον πάρει ο άερας έτσι όπως λυσσομανούσε στο βουνό.Πολυτέλεια ,αφού δεν ήταν και λίγα τα γήπεδα που ψάχναμε κανένα δέντρο γαι να αλλάξουμε!Και πάλι όμως κανένα πρόβλημα.Μπάλλα θέλαμε να παίξουμε.

Ο Α.Ο Πανσταυραϊκός λοιπόν είχε έναν κύριο μεσήλικα,με μπάσα φωνή ,όχι μάγκικη και σακάκι ....εποχής.Ήταν ο πρόεδρος ,ο προπονητής και ότι άλλο χρειαζόταν η ομάδα,την οποία πραγματικά βοηθούσε.Επειδή λοιπόν το γήπεδο ήταν μικρών διαστάσεων όπως είπαμε,κάθε φάουλ από τη σέντρα και κάτω που ‘έβλεπε’ λίγο τέρμα ήταν και μια ευκαιρία για απευθείας κτύπημα!Τότε λοιπόν άκουγες το περίφημο από τον γίγαντα παράγοντα της γηπεδούχου: ‘Τέχνη και Τούβλο’ ,που σε ελεύθερη ποδοσφαιρική μετάφραση σήμαινε ‘με φάλτσο και δυνατά’! Περιττό να πω ότι έχουν μπει γκολ επειδή κάποιος από το τείχος ξεκαρδιζόταν στα γέλια, ‘άνοιγε’ και όταν ερχόταν το ...τούβλο,ήταν αργά!Η μπάλλα στο πλεκτό!

Αυτή η ατάκα μου ήρθε τις προάλλες στο μυαλό,βλέποντας Σαμαρά και ΓΑΠ να διαπραγματεύονται με τόση τέχνη (πες το και μπλόφα αν σου αρέσει το πόκερ) για να γλιτώσουν το ...τούβλο από το εξαγριωμένο πλέον πλήθος ,που δεν μπορεί να κάνει άλλο υπομονή.Κατάφεραν όμως να κερδίσουν λίγο χρόνο ,γιατί απέξω ο κόσμος αρχίζει να εξαντλείται και το ‘Ουστ’ που ακούγεται μοιάζει αναιμικό.

Εξάλλου αν ξαναδυναμώσει η φωνή, η συνταγή είναι γνωστή :Παλιά μου TΕΧΝΗ κόσκινο (αστυνομικοί με πολιτικά και ρόπαλα) και ΤΟΥΒΛΟ (μπάχαλο) !