Το άρθρο του Δημήτρη Δραγώγια στην εφημερίδα ΕΞΕΔΡΑ(17.11)με αφορμή την επέτειο της 17ης Νοέμβρη,θίγει συμπεριφορές που προκαλούν αυτές τις δύσκολες μέρες και δεν διστάζει να καταλογίσει τις ευθύνες που αναλογούν στην περίφημη γενιά του Πολυτεχνείου.Το αναδημοσιεύω αυτούσιο:
Από Πολυτεχνείο δεν καταλάβαινα και πολλά. Ημουν στο στάδιο του πιτσιρικά που τον ενδιέφεραν μόνο οι βόλτες με ποδήλατο και πάντα με βοηθητικές. Σήμερα ακούω τους «αυτόπτες» μάρτυρες να ομιλούν με το δέος του ανθρώπου που μετέσχε σε μια εποποιία και που να πάρει όλοι τους «κάτι» είναι. Και αυτό το «κάτι» με διαολίζει γιατί συμπτωματικά έχει σχέση με την επόμενη γενιά. Τη γενιά τη δική μου.
Κάποτε, το να έχεις ζιβάγκο το 1973 ήταν το must της εποχής. Σήμερα, οτιδήποτε λιγότερο από Cayenne διαθέτεις είσαι απλά θνητός. Το να μιλάς για «ψωμί, παιδεία, ελευθερία» ακούγεται σαν το «πάτερ ημών» στα σουαχίλι, κανέναν δεν αγγίζει. Και που να πάρει, όλοι αυτοί που σήμερα παίρνουν τις αποφάσεις για την τύχη μου, ανήκουν σε εκείνη τη γενιά. Κάποιοι ήταν «αυτόπτες». Ή τουλάχιστον ισχυρίστηκαν ότι ήταν. Για να εξαργυρώσουν στο όνομα της Δημοκρατίας την «ανιδιοτελή» μάχη τους για αυτά που σήμερα θεωρούνται αυτονόητα.
Η γενιά του Πολυτεχνείου απέτυχε παταγωδώς. Είναι σαν τον ποδοσφαιριστή που νικά το μεγαθήριο και ξαφνικά τυφλώνεται από τη δημοσιότητα, είναι σαν τον ταλαντούχο αθλητή που ντοπάρεται επειδή νιώθει ανασφαλής για να αντέξει στον χρόνο, είναι σαν τον διάκο που αποθρασύνεται στην πρώτη λειτουργία και νιώθει αρχιμανδρίτης. Της γενιάς εκείνης της δόθηκε μια μοναδική ευκαιρία να αλλάξει την Ελλάδα. Της άλλαξε κατεύθυνση σπρώχνοντάς τη στον γκρεμό. Πού είναι οι ήρωες του Πολυτεχνείου; Οσοι δεν εξαργύρωσαν την «επιτυχία τους» με θώκους ή θωκίσκους, επέλεξαν την ανωνυμία τους, τριγυρνώντας κάπου στα Εξάρχεια. Ισως να είναι και οι πιο ειλικρινείς. Οι περισσότεροι συμβιβάστηκαν στη Δημοκρατία του «λες ό,τι θέλεις, αλλά κάνεις ό,τι λένε».
Το χειρότερο είναι ότι το Πολυτεχνείο δεν ζει, δεν ξανάρχεται, δεν αναβιώνει. Απλώς το θυμάσαι σαν τα σόλο του Χέντριξ στο Γούντστοκ. Ακόμη και ραδιόφωνο είναι περιττό να φτιάξεις. Θα σπεύσουν να στο προσφέρουν με δωρεάν πρόγραμμα και μπόλικο betting. Είμαι σίγουρος ότι ακόμη και ζιβάγκο να έψαχναν θα φρόντιζαν να είναι Prada.
Κύριοι του Πολυτεχνείου, εσείς ζήσατε καλά. Αφήστε εμάς να ζήσουμε έστω λίγο χειρότερα. Αλλά αφήστε μας στις αναμνήσεις και μην απομυθοποιείτε άλλο τους εαυτούς σας. Εμείς άλλη ιστορία μάθαμε...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου